Rozpoczynamy Adwent w Roku Wiary. Szczególny to czas otwierania oczu na Pana Boga. Uświadamiamy sobie, że to Bogu zawdzięczamy istnienie świata, że mamy możliwość obserwowania Jego piękna oraz podziwiania mądrości dzieła stworzenia. I trzeba być albo naiwnym, albo bardzo zadufanym w sobie, by upierać się, że świat zrobił się sam z siebie, że wszystko powstało na zasadzie jakichś wybuchów, tylko nikt nie umie odpowiedzieć na pytanie, skąd wzięła się pierwsza cząstka materii i jak do tych wybuchów doszło. Istnieją pewne zasady poszukiwania prawdy o wszystkim, co istnieje, jest pewna metodologia, ale też trzeba odpowiedzieć na te najzwyklejsze pytania nurtujące człowieka, w których mieści się cała życiowa mądrość, cała wiedza o człowieku i świecie, wskazująca niezbicie na czynnik Boży.
W Adwencie Roku Wiary otwieramy się na Jezusa, który objawił nam wewnętrzne życie Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Jezusa przychodzącego, żeby nam powiedzieć, iż Bóg jest Ojcem, który nas kocha, i przysyła - Jego, Syna Bożego, by dać nam przykład postępowania jako dzieci Bożych, oraz Ducha Świętego, który ma nas na tej drodze umacniać. Jezus staje się też naszym Odkupicielem w swoim dziele zbawczym dokonanym na drzewie krzyża. Jego działanie jest mocno osadzone w możliwościach poznania ludzkiego rozumu i jednocześnie podkreślające łaskę i moc Bożą, która drodze wiary towarzyszy.
Do przeżywania tych niezwykłych tajemnic zaprasza nas Kościół w czasie świętego Adwentu, czyli oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. W tym roku duszpasterskim, rozpoczynającym się właśnie od Adwentu, przyświecać nam będzie hasło: „Być solą ziemi”. Kościół będzie przypominał te słowa, bo są one rdzeniem życia każdego chrześcijanina. Szczególny akcent trzeba tu położyć na świadectwo chrześcijańskie, co wiąże się z zadaniem nowej ewangelizacji - w środowiskach pracy, w kraju, Europie i na świecie. W naszym życiu musi zajaśnieć Chrystus.
Spotkamy się w Adwencie z wieloma formami przeżywania bliskości Chrystusa. Będą to rekolekcje, Msze św. roratnie i inne nabożeństwa, ale także nasze osobiste postanowienia, modlitwy i wyrzeczenia. „Niedziela” zaproponowała w Roku Wiary akcję pisania listów - do przyjaciół, dzieci, rodziców, do różnych grup społecznych - które mogą przyczynić się do większego zrozumienia wśród ludzi, wśród naszych wspólnot i ogólnie w społeczeństwie, tak jak to miało miejsce w latach 80. ub. wieku, kiedy powstała „Solidarność”. W czasie trudnym, gdy jeszcze panował reżim komunistyczny, związanie ludzi ze sobą, myślenie, jak pomóc drugiemu i jak po nowemu budować Ojczyznę, przyniosło błogosławione owoce.
Niełatwe jest i dzisiaj nasze życie, często przeżywamy je w samotności, bojąc się swobodnego wypowiedzenia wolnego słowa, drżymy o swój los, o pracę, o możliwości przeżycia. Dlatego bardzo potrzebna nam jest solidarność, a z nią poczucie, że człowiek nie jest sam, że ktoś chce mu pomóc, wspiera dobrym słowem. To wszystko najpełniej dzieje się w klimacie Ewangelii, którą przyniósł nam Jezus Chrystus. Ewangelia jest podstawą i gwarancją jedności rodzinnej, parafialnej, środowiskowej, a w dalszej perspektywie - jedności całego społeczeństwa.
Do naszej listowej akcji pragnę zaprosić również duszpasterzy. Może zechcecie napisać list do swoich parafian, opowiedzieć o problemach z wiarą, z jakimi się spotykacie, może wyjaśnicie lub coś zasygnalizujecie... W liście można sobie wiele powiedzieć, wyrazić wiele oczekiwań, bolączek, ale i radości.
Zechciejcie zatem, Drodzy, w Roku Wiary podjąć piękne dzieło pisania listów. Dodatkową zachętą jest ogłoszenie przez „Niedzielę” konkursu, którego głównymi nagrodami - osobno dla kapłanów oraz wiernych świeckich - są pielgrzymki do Rzymu. Czekamy na Wasze listy - najciekawsze i związane z ważnymi problemami w dziedzinie wiary opublikujemy - czekają na nie wszyscy zainteresowani tym, co na temat wiary chcecie im powiedzieć.
Prace podpisane hasłem lub pseudonimem, z dołączoną zaklejoną kopertą, opatrzoną tym samym hasłem i zawierającą dane osobowe z adresem, numerem telefonu, ewentualnie adresem elektronicznym i płytą CD z e-tekstem, należy przesyłać do 31 stycznia 2013 r. pod adresem „Niedzieli” z dopiskiem: „Konkurs”. Szczegóły regulaminu na: www.niedziela.pl.
Kościół rozpoczyna Adwentem nowy rok liturgiczny. Nazwa "adwent"
wywodzi się od łacińskiego słowa "adventus" i tłumaczy się jako przybycie,
zbliżanie się, nadejście. W starożytnym Rzymie słowem tym określano
oczekiwanie na uroczyste wkroczenie do miasta cesarza lub dygnitarza
państwowego obejmującego urząd. Zaś w sensie religijnym oznaczało
ono coroczne przybywanie bóstwa do świątyni. W Kościele Adwent od
samego początku był oczekiwaniem na przyjście Chrystusa, zarówno
w sensie Wcielenia (Święta Narodzenia Pańskiego), jak i powtórnego
przyjścia (Paruzja).
Rozwój historyczny Adwentu sięga czasów starożytnych
Kościoła. Najstarsze wzmianki o okresie przygotowującym do Bożego
Narodzenia odnajdujemy w Liber officiorum św. Hilarego z Poitiers (
+ 376 r.). W swym dziele autor zachęca wiernych, aby zachowywali
post przed Narodzeniem Pańskim. O podobnym poście wspomina także
biskup Perpetuus (+ 490 r.) i Grzegorz z Tours (+ 490 r.). Z kolei
synod w Saragossie (389 r.) nakazuje pobożnym chrześcijanom chodzić
do kościoła już od 17 grudnia. Nie tylko na Zachodzie, ale i na Wschodzie
Kościół wprowadza liturgiczne przygotowanie do lepszego przeżycia
i godniejszego uczczenia tajemnicy Wcielenia. Świadczą o tym wyraźnie
homilie adwentowe z V w. Teodora z Ancyry, Antypasa z Bostry czy
Sewera z Antiochii.
Adwent kształtowały dwie tradycje: gallikańska (Galia,
Hiszpania - IV w.) i rzymska (VI w.). Tradycja gallikańska nadała
Adwentowi charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie,
kolor fioletowy, brak Gloria i Te Deum w liturgii). Początkowo trwał
trzy tygodnie, później na wzór Wielkiego Postu nawet czterdzieści
dni. Przygotowywał do Świąt Epifanii (Objawienia - 6 stycznia), a
od V w. do Świąt Narodzenia Pańskiego (25 grudnia). Tymczasem w Rzymie
Adwent zawsze miał charakter liturgicznego przygotowania na radosne
święta. Trwał sześć niedziel, a jego rozwój nastąpił za pontyfikatu
papieża Gelazego i Symplicjusza (V w.). Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (
+ 604 r.) obejmował już 4 niedziele i był wyraźnie czasem przygotowania
na przyjście Chrystusa. Dopiero liturgia galijska wprowadziła do
Adwentu rzymskiego aspekt eschatologiczny. Ostatecznie też w wiekach
średnich obie tradycje połączyły się, dając Adwent liturgicznie rzymski,
a ascetycznie gallikański. Na przełomie XII i XIII w. tak ukształtowany,
został powszechnie przyjęty w całym Kościele.
Zgodnie z odnową liturgiczną Soboru Watykańskiego II (
1962-65), Adwent rozpoczyna się w niedzielę najbliższą święta św.
Andrzeja Apostoła, tj. między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa od 23
do 28 dni i obejmuje cztery niedziele. Liturgicznie dzieli się na
dwa okresy. Pierwszy (do 16 grudnia) podejmuje motyw oczekiwania
na powtórne przyjście Chrystusa w chwale (Paruzja), a drugi (od 17
grudnia) skupia uwagę wiernych na bezpośrednim przygotowaniu do obchodów
Świąt Narodzenia Pańskiego. W czytaniach Kościół przybliża postać
proroka Izajasza z jego mesjańskimi proroctwami, działalność Jana
Chrzciciela, wypowiedzi Chrystusa o swoim powtórnym przyjściu, a
także wydarzenia poprzedzające samo narodzenie w Betlejem.
Charakterystyczne dla Adwentu jest sprawowanie o świcie
Mszy św. wotywnej o Najświętszej Maryi Pannie (tzw. Roraty). Podczaj
tej Mszy zapalana jest dodatkowa świeca (roratka), która symbolizuje
Maryję - Jutrzenkę poprzedzającą przyjście Jezusa - Wschodzącego
Słońca. Razem z Maryją wierni z zapalonymi świecami i lampionami,
pogrążeni w ciemności oczekują na przyjście Zbawiciela. Z dodatkową
świecą w Adwencie związany jest też inny polski zwyczaj. Otóż do
katedry wawelskiej, w pierwszą niedzielę Adwentu, przedstawiciele
siedmiu stanów niegdyś szlacheckiej Rzeczypospolitej przynosili zapalone
świece. Wypowiadając słowa: "jestem gotowy na sąd Boży", kolejno
do Ołtarza podchodzili: król, prymas, senator, ziemianin, rycerz,
mieszczanin i chłop, umieszczając swoją świecę na siedmioramiennym
świeczniku. W kościołach w Adwencie pojawia się także wieniec z czterema
świecami. Zielone gałązki jodły symbolizują życie, zaś cztery świece
oznaczają cztery adwentowe niedziele. Tradycja ta pochodzi z Niemiec,
a jej początki sięgają XIX w., kiedy to protestant, pastor J. H.
Wichern, w 1833 r. w Hamburgu, po raz pierwszy przygotował adwentowy
wieniec. Zwyczaj zawieszania wieńca adwentowego w kościołach i domach
prywatnych rozprzestrzenił się nie tylko wśród protestantów, ale
bardzo szybko został przyjęty także przez katolików. Czasami też
możemy spotkać się z tzw. kalendarzem adwentowym. Wykonany jest w
formie schodów lub drabiny, po których każdego dnia figurka Dzieciątka
Jezus schodzi coraz niżej ku ziemi.
Należy podkreślić, iż zgodnie z reformą ostatniego Soboru
Adwent jest czasem radosnego oczekiwania na przyjście Pana. W takim
też duchu powinniśmy ten okres dany nam przez Kościół przeżywać,
będąc zawsze gotowymi na spotkanie z Panem, który już się zbliża.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
W Sandomierzu zorganizowano Powiatowe Obchody Dnia Strażaka, które zgromadziły strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz druhów Ochotniczych Straży Pożarnych z całego powiatu. Uroczystości rozpoczęła Msza święta w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, której przewodniczył biskup pomocniczy senior Edward Frankowski.
We wspólnej modlitwie uczestniczyli strażacy zawodowi i ochotnicy, a także zaproszeni goście. Obecny był Zastępca Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej bryg. Michał Jankowski oraz Komendant Powiatowy PSP w Sandomierzu bryg. mgr inż. Piotr Krytusa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
