Abp Bronisław Wacław Dąbrowski urodził się 2 listopada 1917 r. w Grodźcu koło Konina na terenie diecezji włocławskiej. Mając trzy lata stracił ojca, który zginął w obronie Ojczyzny w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Po ukończeniu gimnazjum orionistów w Zduńskiej Woli w r. 1935 wstąpił do ich nowicjatu. Studia teologiczne w Rzymie zmuszony był przerwać na skutek wybuchu II wojny światowej. "Ojczyzna cierpiała i ja musiałem razem z nią" - powie po latach. W czasie okupacji przebywał w Warszawie. Aresztowany po Powstaniu Warszawskim, gdy cudem uniknął śmierci, więziony był w Bitinheim w pobliżu Dachau. Po zakończeniu wojny wrócił do kraju. Święcenia kapłańskie otrzymał w Rokitnie 10 czerwca 1945 r. z rąk abp. Antoniego Szlagowskiego.
Zaraz po święceniach przystąpił do organizowania w Izbicy Kujawskiej domu opieki dla sierot wojennych. Następnie kierował bursą dla chłopców w Warszawie przy ul. Barskiej. W 1949 r. został dyrektorem Wydziału Spraw Zakonnych w Sekretariacie Prymasa Polski. Od 1950 r. pracował u boku bp. Zygmunta Choromańskiego, ówczesnego sekretarza Episkopatu Polski.
W 1962 r. został mianowany biskupem tytularnym Adrianotere i skierowany do pomocy arcybiskupowi warszawskiemu, którym był wówczas kard. Stefan Wyszyński. Za dewizę swojej posługi biskupiej przyjął słowa Instaurare omnia in Christi (Odnowić wszystko w Chrystusie). Był członkiem Rady Głównej Episkopatu i Komisji Maryjnej, członkiem Kongregacji dla Zakonów i Instytutów Świeckich. 6 czerwca 1982 r. Jan Paweł II wyniósł go do godności arcybiskupa tytularnego.
Jako sekretarz Episkopatu w rozmowach i petycjach kierowanych do ówczesnych władz, odważnie bronił praw ludzi wierzących. Był nie tylko świadkiem i aktywnym uczestnikiem przemian najnowszej historii Polski, ale miał także z racji swego urzędu - pełnionego nieprzerwanie niemal przez ćwierć wieku (w latach 1968-1993) - duży wpływ na ich przebieg. Rozmawiając z władzami państwowymi czuwał nad żywotnymi interesami Kościoła i narodu. Świadectwo mediatorskiej roli Kościoła i osobiście zmarłego arcybiskupa daje dwutomowe dzieło Rozmowy z władzami PRL opracowane przez znanego dziennikarza Petera Rainę.
W 1990 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski przyznał mu tytuł doktora honoris causa, a w trzy lata później prezydent Lech Wałęsa odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Kard. Stefan Wyszyński, Prymas Polski na sześć dni przed swoją śmiercią, 22 maja 1981 r. podczas spotkania z Radą Główną Episkopatu Polski powiedział: "Każdemu z Was mam tak wiele do zawdzięczenia. Szczególniej biskupowi Bronisławowi, naszemu sekretarzowi, w którym widzę najwierniejszego wykonawcę programów i planów, nad którymi pracowaliśmy całymi dniami".
Był człowiekiem całkowicie oddanym Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie. W opinii najbliższych współpracowników pozostał jako człowiek ogromnej pokory, wielkiej inteligencji i kultury. Każdego wysłuchał, każdemu chciał pomóc, doradzać, nikogo nie odrzucał.
Do ostatniej chwili swojego życia stał na czele Kręgu Przyjaciół Prymasa Tysiąclecia.