Jubileusz biskupa seniora diecezji legnickiej Tadeusza Rybaka skłania do wspomnień i podsumowań. Wskazówką niech będzie jego postawa z dnia, kiedy odchodził na emeryturę. Dziękował wówczas Bogu, Matce Najświętszej i wszystkim świętym patronom za wspieranie w niezwykle ważnym okresie tworzenia struktur i budowania fundamentów pod przyszłość diecezji. Przeprosił też za wszystkie słabości i grzechy oraz wyraził wdzięczność wszystkim diecezjanom, a zwłaszcza duchowieństwu diecezjalnemu i zakonnemu. Obiecał nadal troszczyć się o umacnianie wiary i polskości, o wzrost Kościoła świętego na Dolnym Śląsku i w Ojczyźnie.

Chrystus zwycięży

Przeglądając dokumentację pracy duszpasterskiej biskupa seniora, można się przekonać o jego wielkiej wrażliwości kapłańskiej. Odwiedzał chorych, zachęcał do pracy charytatywnej, bierzmował więźniów, poświęcał czas najuboższym. Z tymi ostatnimi spotykał się przy okazji Wigilii i Wielkanocnego Poranku. Każdego roku przybywało uczestników tych wyjątkowych spotkań. Wzywał do poszanowania wartości chrześcijańskich, ludzkiego życia, godności każdego człowieka i szacunku dla rodziny. Nawoływał do jedności z Chrystusem i między sobą. - Trzeba, żebyśmy stanowili jedno w naszych rodzinach, społeczeństwie polskim, ale także by ludzie stanowili jedność w całej Europie i świecie - mówił.

Zdaniem bp. Rybaka, dużą szansą było włączenie Polski w struktury europejskie. Jak jednak zauważył, istnieją niebezpieczne prądy przychodzące do nas tym łatwiej, że granice są otwarte. - Obok nurtów prawdziwie patriotycznych spotykamy się z nowym fundamentalizmem ateistycznym i neoliberalizmem. Prądy, które do nas docierają, są groźne dla budowania przyszłości, bo sprzeciwiają się fundamentalnym zasadom, które nazywamy prawem naturalnym, a które ujęte są w 10 Bożych przykazaniach - przestrzegał.

Chętnie też wypowiadał się o najbardziej palących problemach współczesnego społeczeństwa polskiego. - Wobec dramatycznej sytuacji demograficznej Europy i Polski, w których więcej ludzi umiera, niż przychodzi na świat, trzeba wołać o opiekę nad matkami noszącymi pod sercem życie ludzkie, a nie o coraz szerszą możliwość zabijania tego życia. Tak się dzieje, kiedy ludzie odchodzą od prawa natury i tego, co jest fundamentem dobrego budowania przyszłości człowieka - wołał biskup legnicki.

Jego wypowiedzi nie odnosiły się jednak tylko do spraw społecznych. Największą troską hierarchy było zbawienie swych wiernych. Tak mówił o modlitwie codziennej: „Ona pomaga nam być świadomym tego, że Bóg kocha każdego z nas i zależy Mu na każdym człowieku. Zależy Mu także, aby każdy z nas był człowiekiem, który ceni swoją godność i postępuje w sposób godny człowieka”.

O swoim powołaniu mówił: „Pan Bóg okazał nam wielkie zaufanie, że powołał nas i obdarzył posłannictwem kapłańskim w tamtych trudnych dla Kościoła czasach. Był to czas reżimu stalinowskiego, który wydał bezpośrednią walkę Kościołowi katolickiemu. Przyjmowaliśmy święcenia ze świadomością, że tę walkę z Kościołem odczujemy w naszej posłudze, tak jak odczuwali ją już wtedy szykanowani i aresztowani księża, siostry zakonne wyrzucane z miejsc, gdzie pełniły swoje posłannictwo, jak odczuwało całe katolickie społeczeństwo. Szczególnym znakiem ateizacji naszego narodu było usuwanie religii ze szkół i z życia społecznego. Ale przyjmowaliśmy święcenia z nadzieją, że żyjący Chrystus i Jego Kościół zwycięży.

Na drogach powołania

Bp Tadeusz Rybak urodził się 7 listopada 1929 r. w Milanówku k. Warszawy. Tam też ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. W 1948 r. wstąpił do Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 sierpnia 1953 r. z rąk bp. Franciszka Sonika. Po święceniach pracował w duszpasterstwie, pełniąc obowiązki wikariusza w parafiach: pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielawie, św. Stanisława i św. Doroty we Wrocławiu oraz św. Stanisława Biskupa w Świdnicy. W latach 1956-57 pracował w Instytucie Katechetycznym w Trzebnicy-Będkowie. W 1957 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył, uzyskawszy tytuł doktora teologii, w 1962 r.

Od 1 września 1962 do 1977 r. był wicerektorem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu oraz wykładowcą teologii dogmatycznej i liturgiki. W tym samym czasie był członkiem Komisji Episkopatu ds. Seminariów Duchownych oraz członkiem Rady Duszpasterskiej i Komisji Liturgicznej Archidiecezji Wrocławskiej. W 1969 r. został mianowany kapelanem honorowym Ojca Świętego. 28 kwietnia 1977 r. Paweł VI mianował go biskupem tytularnym Benepoty i ustanowił biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej. Sakrę biskupią otrzymał 24 czerwca 1977 r. w katedrze wrocławskiej z rąk abp. Henryka Gulbinowicza. 1 lipca tego samego roku bp Rybak został wikariuszem generalnym arcybiskupa wrocławskiego. W 1978 r. został także członkiem Kapituły Metropolitalnej Wrocławskiej, a w 1982 r. jej prepozytem. Od 1983 r. był przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. W tym czasie Komisja przygotowywała niemal wszystkie księgi liturgiczne, jakimi posługujemy się obecnie w Polsce. 25 marca 1992 r. Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił go pierwszym biskupem diecezji legnickiej. Uroczysty ingres do katedry legnickiej odbył się 24 maja 1992 r.