Jubileuszowe obchody rozpoczęły się prezentacją twórczości artystycznej podopiecznych stowarzyszenia. W Filii Miejskiej Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego nr 39 przy ul. Głuskiej w Lublinie 3 marca została otwarta wystawa prac ceramicznych. Do końca marca czynne są także wystawy „Zioła z Bożej apteki” oraz „Pejzaż malarstwa”, które można oglądać w placówkach „Misericordii” przy ul. ul. Abramowickiej 2 i Abramowickiej 122.
Wystawy uroczyście otworzył ks. prał. Tadeusz Pajurek, prezes stowarzyszenia. Twórca „Misericordii” zwrócił uwagę na to, jak wiele dobrego można zrobić w ramach terapii zajęciowej osób niepełnosprawnych. Podkreślał, że wśród nas jest coraz więcej ludzi zapomnianych i pozostawionych samych sobie, którym należy okazać bezinteresowną pomoc. Z kolei ks. Bogusław Suszyło, obecny dyrektor „Misericordii”, przywołując chińskie powiedzenie „żyj z pasją”, podkreślał, że bez wizji i pracy ks. Pajurka nie byłoby domów samopomocy, mieszkań chronionych czy terapii zajęciowych dla osób chorych i potrzebujących. Ksiądz Dyrektor nawiązał też do zadania publicznego wykonywanego przez stowarzyszenie pt. „Ludzie z pasją”, które jest realizowane w ramach programu finansowanego przez miasto Lublin. Przez jubileuszowe wystawy organizatorzy wpisują się w szeroko rozumianą strategię polityki kulturalnej miasta Lublin, zapewniając mieszkańcom dzielnicy Abramowice, Głusk oraz Dziesiąta udział w życiu artystycznym i kulturalnym. Celem wystaw jest przybliżenie wrażliwości artystycznej poprzez promocję twórczości oraz zmotywowanie osób niepełnosprawnych do wyrażenia siebie przez sztukę.
Charytatywne Stowarzyszenie Niesienia Pomocy Chorym „Misericordia” zostało założone w 1991 r. przez ks. Tadeusza Pajurka, personel medyczny Szpitala Neuropsychiatrycznego w Lublinie oraz grupę wolontariuszy. Nazwa stowarzyszenia odwołuje się do encykliki Jana Pawła II „Dives in misericordia”. Głównym celem organizacji jest szeroko pojęte wspieranie osób z zaburzeniami psychicznymi. Jubileusz „Misericordii” pozwala spojrzeć w przeszłość z wielką radością i satysfakcją. Pracownikom stowarzyszenia udało się nie tylko pomóc ogromnej grupie chorych, którzy wydawało się, że już zawsze będą skazani na życie z dala od społeczeństwa, ale przede wszystkim pokazać, że możliwe jest przełamanie bariery strachu i nietolerancji, jakie reprezentuje społeczeństwo w odniesieniu do osób chorych psychicznie.
Ośrodek Kolonijny Sportowo-Wychowawczy w Długiem k. Strzelec Krajeńskich z lotu ptaka
25 lat. Tyle już trwa pomoc, którą każdego dnia udziela potrzebującym gorzowskie Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna. Coś, co w założeniu zaczęło się skromnie – od stołówki dla 30 osób, rozrosło się w ogromny kombinat dobroczynny, gdzie wszystkie działy, wzajemnie się uzupełniając, funkcjonują jak dobrze naoliwiona maszyna. A cel od zawsze ten sam: pomoc przez duże „P”, materialna i duchowa, wszystkim bez wyjątku
Wróćmy do początków. W 1992 r. Augustyn Wiernicki, pierwszy i jak dotąd jedyny prezes Stowarzyszenia Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna, poznał ks. Władysława Pawlika, jak mówi, „wspaniałego człowieka kroczącego po świecie do świętości”, ówczesnego proboszcza nowo powstałej parafii pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie. To on przekonał miejscowych biznesmenów i ludzi Kościoła, że warto, a nawet trzeba pomagać – czas transformacji ustrojowej w Polsce spowodował, że nie wszyscy dali radę odnaleźć się w nowej rzeczywistości i wskutek tego popadli w biedę. W międzyczasie inicjatywa zyskała poparcie ówczesnego biskupa ordynariusza Józefa Michalika, który przekonał do pomocy poza parafiami, tę zostawiając Caritas diecezjalnej.
„Czy to wszystko nadal jest katolickie?” oraz „Co właściwie robicie, Niemcy?” - takie pytania mieli usłyszeć w Rzymie dwaj niemieccy biskupi pomocniczy podczas kursu dla nowo mianowanych hierarchów. Ich relacje pokazują, że kontrowersje wokół niemieckiej „drogi synodalnej” budzą poważne pytania także wśród biskupów z innych krajów.
Joshy Pottackal, biskup pomocniczy Moguncji, przyznał w rozmowie z katholisch.de, że niemiecka „droga synodalna” jest za granicą postrzegana krytycznie. Jak powiedział, pytano go, czy Niemcy rzeczywiście uczestniczą w międzynarodowym procesie synodalnym i „czy to wszystko nadal jest katolickie”. Hierarcha odpowiadał, że Kościół w Niemczech jest częścią Kościoła powszechnego, zastrzegając jednocześnie, że wokół niemieckich debat krąży „wiele fake newsów”.
- Jakiego Kościoła doświadczają ludzie właśnie wtedy, gdy są najbardziej słabowici? - pytał Ojciec Święty podczas otwarcia w środę spotkania biskupów poświęconego 10-leciu adhortacji „Amoris laetitia”. Papież wezwał pasterzy do odważnego słuchania rodzin, także tych przeżywających kryzysy, samotność i porażki, oraz do poszukiwania nowych sposobów głoszenia Ewangelii.
Leon XIV przypomniał drogę, jaką Kościół przeszedł w refleksji nad małżeństwem i rodziną – od Synodu Biskupów z 1980 r. i Familiaris consortio św. Jana Pawła II po proces synodalny rozpoczęty przez Franciszka, którego owocem była opublikowana przed dziesięciu laty adhortacja Amoris laetitia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
