Wyższe Seminarium Duchowne stanowi bardzo ważne miejsce dla każdego Kościoła diecezjalnego. Jest to, według słów Jana Pawła II, „laboratorium wiary i laboratorium powołania”. Dlatego też każda nowo powstająca diecezja stara się, żeby jedną z pierwszych instytucji, która zostaje powołana do życia, było seminarium duchowne. Pierwszy biskup sosnowiecki dr Adam Śmigielski SDB, mając na uwadze potrzebę kształcenia własnego kleru diecezjalnego, dekretem z dnia 4 czerwca 1992 r. powołał do istnienia wyższe seminarium duchowne. Nazywał je często „źrenicą” oka. Najpierw sosnowieckie seminarium mieściło się w budynku usytuowanym u podnóża Wawelu przy ul. Bernardyńskiej 3. W chwili inauguracji działalności WSD Diecezji Sosnowieckiej w 1992 r. naukę i formację w tej instytucji rozpoczęło 80 alumnów. Najliczniejsza grupa alumnów w ciągu jego dziejów kształciła się w seminarium w 1993 r. Wówczas to w październiku formację rozpoczęło 87 alumnów. W roku akademickim 2017/2018, już w nowym miejscu, u stóp Jasnej Góry na pierwszym roku w gronie sosnowieckich seminarzystów znalazło się 6 kleryków: kl. Mateusz Błaut z parafii św. Katarzyny w Wolbromiu, kl. Konrad Jastrzębski z parafii św. Michała w Łazach, kl. Daniel Krzywański z parafii Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej w Dąbrowie Górniczej, kl. Karol Latos z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Będzinie, kl. Łukasz Muzyk z parafii św. Bartłomieja w Jerzmanowicach oraz kl. Wojciech Szmidt z parafii św. Barbary w Sosnowcu.

Seminaryjne posługi

„Są dwie posługi, które należy zachować w całym Kościele łacińskim, po zastosowaniu do współczesnych potrzeb, mianowicie lektora i akolity” – tymi słowami motu proprio „Ministeria Quaedam” papież Paweł VI ustanowił w 1972 r. w Kościele nowe posługi, które 17 lutego br. przyjęli klerycy z rocznika III oraz IV. I tak posługę lektora przyjął kleryk Wojciech Jarczyk z roku trzeciego, natomiast z roku czwartego akolitat przyjęli klerycy Adam Rogal i Jakub Zuchowicz. Warto zaznaczyć, iż każdy kleryk, aby dostąpić święceń diakonatu, a następnie prezbiteratu, musi przyjąć poprzedzające je posługi, które stanowią niejako preludium do święceń i włączają stopniowo w pełnię posługi kapłańskiej Chrystusa. Zgodnie z postanowieniami papieża bł. Pawła VI przed święceniami diakonatu alumni seminarium duchownego otrzymują posługi: lektoratu na trzecim roku, która związana jest z posługą słowa Bożego oraz akolitatu na roku czwartym, związaną z udzielaniem wiernym Eucharystii. Jest to dla nich wielkie wyróżnienie, ale równocześnie jeszcze większy obowiązek, bo jak zauważył bp Andrzej Przybylski, który przewodniczył uroczystości, posługi lektoratu i akolitatu udzielane są po to, by – jak sama nazwa wskazuje – służyć.

Lektor i akolita

W liturgii ich funkcje są następujące: lektor jest ustanowiony do wykonywania czytań z Pisma Świętego, z wyjątkiem Ewangelii. Może on podawać intencje modlitwy powszechnej, a gdy nie ma psałterzysty, może również wykonać psalm między czytaniami. Może on także „kierować uczestnictwem wiernych”, podając potrzebne wyjaśnienia i zachęty lub przygotowując komentarze do odczytania przez innych usługujących. Akolita natomiast usługuje przy ołtarzu oraz pomaga kapłanowi i diakonowi. Przede wszystkim ma przygotowywać ołtarz i naczynia liturgiczne oraz w razie potrzeby rozdawać wiernym Eucharystię, której jest szafarzem nadzwyczajnym. W przypadkach szczególnych może także wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji bez udzielania błogosławieństwa.

W Winnicy Pana

Otoczmy modlitwą tych, którzy przyjęli nowe posługi, aby z gorliwością i miłością je spełniali oraz módlmy się o nowe i święte powołania kapłańskie i zakonne, aby nie zabrakło miłujących Pana pracowników Jego winnicy.