Tuż po świętach, w czasie oktawy wielkanocnej, o. Lech Dorobczyński OFM – proboszcz kościoła św. Antoniego z Padwy w centrum Warszawy powiedział do młodzieży na późnym nabożeństwie wieczornym: „Niech ręka Boża was broni, żebyście mówili – święta, święta i po świętach. Zmartwychwstanie trwa! Idźcie i zobaczcie, grób jest pusty!”. To jest najważniejsza myśl dla każdego człowieka, bo przecież zmartwychwstały Chrystus, „Zwycięzca śmierci, piekła i szatana” – jak śpiewamy o świcie w Wielkanoc – nie może być przez nas zapomniany wraz z końcem drugiego dnia świąt. Świadczyłoby to o tym, że tak naprawdę nie pojmujemy sensu Wielkanocy – najważniejszych wydarzeń dla nas, chrześcijan.

Gdy szukam właściwej odpowiedzi i wyjaśnień zasad naszej wiary, by zrozumieć tajemnicę ludzkiego istnienia, powracam zawsze do tekstów, książek, encyklik i homilii największego z rodu Polaków – Jana Pawła II. W kolejnych latach, począwszy od 1979 r., wygłaszał swoje „Urbi et Orbi”, gdy poranne dzwony na Placu św. Piotra obwieszczały radość ze zmartwychwstania Jezusa.

„Chrystus zmartwychwstał. On jest kamieniem węgielnym! Już raz próbowano odrzucić Go i pokonać, ze strażą i opieczętowanym kamieniem grobowym. Ale kamień ten został odwalony. Chrystus zmartwychwstał. Nie odrzucajcie Go, wy, którzy budujecie ludzki świat (...) dzisiejszy i jutrzejszy. Którzy budujecie świat kultury i cywilizacji; świat ekonomii i polityki; świat nauki i informacji. Którzy budujecie świat pokoju... lub wojny? (...) świat ładu... lub terroru? Nie odrzucajcie Chrystusa: On jest kamieniem węgielnym!” – tak powiedział Jan Paweł II do zebranych w Rzymie w pierwszą swoją Wielkanoc (6 kwietnia 1980 r.), jako Papież z dalekiego kraju.

Warto i trzeba powracać do Ewangelii wg św. Mateusza, do rozdziału o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, każdy etap – dokładnie, słowo po słowie – przemyśleć, aż do końcowej części, gdy czytamy: „(...) po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy i rzekli: «Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdyśmy spali. A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy was z kłopotu». Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta pogłoska między żydami, i trwa aż do dnia dzisiejszego” (Mt 28, 12-15).

Tak dalekie i tak bliskie są nam tamte wydarzenia. Zło, intrygi, nienawiść, przekupstwo, marność ludzkich charakterów pozostają niezmienne, ale świadomość tamtych faktów i nauka płynąca z Ewangelii stawiają przed współczesnym człowiekiem wymagania nawracania się, odmiany życia („Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” – Mk 1, 15), by na końcu mieć z czym stanąć przed Jezusem, „przed Bogiem – Sędzią sprawiedliwym”. Takie myśli i refleksje przydadzą się nie tylko wierzącym, ale również tym, którzy postawili siebie w miejsce Boga i zapomnieli o sensie Wielkanocy.