Uroczystości miały miejsce 15 maja. Nowymi diakonami zostali alumni Paweł Ciborowski-Kozłowski z parafii Miłosierdzia Bożego w Żarach, Tomasz Dragańczuk z parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubsku i Paweł Marciniak z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lubiszynie.
– To nie tylko wspaniały dzień dla kleryków, ale też dla całej diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. To dzień radości, nadziei i pewnego spełnienia – podkreślił bp Stefan Regmunt. – Myślę, że ważne jest to, jak człowiek postawi pierwszy krok. Jeżeli zrobi to w postawie wiary, entuzjazmu i nadziei, to potem wszystkie kamyki w bucie, które się pojawią, łatwiej człowiekowi wyrzucić.
Obrzęd święceń diakonatu rozpoczął się po odczytaniu Ewangelii od przedstawienia kandydatów zgromadzonym wiernym. Po wysłuchaniu homilii księdza biskupa kandydaci wyrazili publicznie wolę przyjęcia święceń oraz związanych z nimi zadań i wymagań, w tym obowiązek dozgonnego życia w celibacie. Przyrzekli też cześć i posłuszeństwo swojemu biskupowi. Kiedy kandydaci leżeli krzyżem, zgromadzeni na liturgii modlili się w ich intencji, śpiewając Litanię do wszystkich świętych. Nowo wyświęceni diakoni otrzymali właściwy sobie strój liturgiczny, czyli stułę noszoną na lewym ramieniu oraz dalmatykę. Biskup wręczył im też księgę Ewangelii.
Diakonat to najniższy stopień święceń. Diakoni odczytują Ewangelię podczas Mszy św. i usługują przy ołtarzu. Mają prawo rozdzielać wiernym Komunię św., głosić kazania, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu małżeństw, przewodniczyć modlitwom i prowadzić pogrzeby.
Ten dzień dla diecezjan to wielka radość, ale i zobowiązanie. – Serdecznie prosimy o modlitwę. Wiadomo, że obecnie mamy dość ciężki czas, bycie księdzem, diakonem nie jest modne. Jest to dla nas wyzwanie. Dlatego potrzebujemy waszej modlitwy – powiedział w imieniu całej trójki dk. Paweł Ciborowski-Kozłowski.
Kandydaci do diakonatu kl. Damian Swiniarek (z lewej) i kl. Rafał Kierczuk z ojcem duchownym ks. Tadeuszem Kuźmickim
Dwóch alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu 14 maja przyjmie święcenia diakonatu. Tegoroczną uroczystość zaplanowano w zielonogórskiej konkatedrze pw. św. Jadwigi Śląskiej.
Sobór Watykański II w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium” w numerze 29 określił, że do szczególnych zadań diakona należy „uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, udzielanie Wiatyku umierającym, czytanie wiernym Pisma Świętego, nauczanie i napominanie ludu, przewodniczenie nabożeństwu i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu”. Obecnie w codziennym zaangażowaniu duszpasterskim w parafii najczęściej spotkamy diakona podczas proklamowania Ewangelii, mówienia homilii, udzielania sakramentu chrztu świętego oraz prowadzenia grup parafialnych – mówi ks. Tadeusz Kuźmicki, ojciec duchowny w WSD w Paradyżu. Strojem liturgicznym diakona jest stuła i dalmatyka. Stuła jest zakładana podczas prowadzenia modlitwy i jest wyrazem przyjęcia sakramentu święceń. Jest ona częścią stroju liturgicznego jedynie dla diakona, księdza oraz biskupa. Diakon zakłada stułę na lewe ramię i spina ją diagonalnie na prawym boku. Dalmatyka jest uroczystym strojem liturgicznym diakona, którą zakłada on na albę i stułę. Jest ona również wyrazem przyjęcia sakramentu święceń. Swoim krojem przypomina ornat i jest noszona w kolorze, w którym sprawowana jest liturgia.
Dzisiejszy fragment pochodzi z części Izajasza związanej z wygnaniem babilońskim (Iz 40-55). Tekst zaczyna się od wezwania „wysp” i „ludów dalekich”. Hebrajskie ’ijjim nazywa krainy za morzem, więc Sługa mówi od razu do świata szerszego niż Juda. Powołanie „od łona matki” opisuje pierwszeństwo Boga. Podobny język pojawia się u Jeremiasza, gdy Bóg mówi o poznaniu proroka przed narodzeniem. Imię zostaje wypowiedziane przed jakąkolwiek sceną publiczną. Obraz „ust jak miecz” i „strzały wyostrzonej” dotyka słowa, które tnie złudzenia i otwiera drogę prawdzie. Sługa pozostaje „ukryty w cieniu ręki” i „schowany w kołczanie”. To język długiego przygotowania, bez rozgłosu. Ukrycie w dłoni mówi o ochronie i o chwili użycia wyznaczonej przez Boga.
Siedem słów Jezusa wypowiedzianych z krzyża Kościół od wieków rozważa w Wielkim Tygodniu. Są jak siedem kroków prowadzących nas w głąb tajemnicy miłości Boga, która objawia się nie w potędze, ale w ofierze.
Przechodząc dzień po dniu drogę Wielkiego Tygodnia, spróbujmy zatrzymać się przy każdym z tych słów i pozwolić, aby stały się one modlitwą naszego serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
