Sobór Watykański II w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium” w numerze 29 określił, że do szczególnych zadań diakona należy „uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, udzielanie Wiatyku umierającym, czytanie wiernym Pisma Świętego, nauczanie i napominanie ludu, przewodniczenie nabożeństwu i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu”. Obecnie w codziennym zaangażowaniu duszpasterskim w parafii najczęściej spotkamy diakona podczas proklamowania Ewangelii, mówienia homilii, udzielania sakramentu chrztu świętego oraz prowadzenia grup parafialnych – mówi ks. Tadeusz Kuźmicki, ojciec duchowny w WSD w Paradyżu. Strojem liturgicznym diakona jest stuła i dalmatyka. Stuła jest zakładana podczas prowadzenia modlitwy i jest wyrazem przyjęcia sakramentu święceń. Jest ona częścią stroju liturgicznego jedynie dla diakona, księdza oraz biskupa. Diakon zakłada stułę na lewe ramię i spina ją diagonalnie na prawym boku. Dalmatyka jest uroczystym strojem liturgicznym diakona, którą zakłada on na albę i stułę. Jest ona również wyrazem przyjęcia sakramentu święceń. Swoim krojem przypomina ornat i jest noszona w kolorze, w którym sprawowana jest liturgia.

Znak zaufania

Kandydatami do diakonatu są w tym roku dwaj alumni V roku: kl. Damian Swiniarek z parafii pw. św. Józefa Rzemieślnika w Nowej Soli oraz kl. Rafał Kierczuk z parafii Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu. – Diakonat jest dla mnie ważnym momentem, ponieważ Kościół udzielając mi święceń, potwierdza moje rozeznanie drogi powołania kapłańskiego. Jest to dla mnie ważny znak zaufania i możliwości realizowania tego, do czego zaprasza mnie Bóg. Posługa ta jest też wielkim zadaniem, które przyjmuję. W momencie święceń przyrzeknę zachowywać celibat, pogłębiać ducha modlitwy, kształtować swoje postępowanie na wzór Chrystusa oraz posłuszeństwo biskupowi. Jest to dla mnie przede wszystkim radość, której towarzyszy spokój mimo świadomości odpowiedzialności, jaką przyjmuję – mówi kl. Damian Swiniarek. – Jest to wielkie oczekiwanie, aby jeszcze bardziej móc dzielić się radością i doświadczeniem wiary wszędzie tam, gdzie zostaniemy posłani przez Kościół. Posługa diakona będzie przede wszystkim głoszeniem świadectwa swoim życiem, aby nie pozostawała tylko teoretycznymi rozważaniami, ale miała rzeczywiste odzwierciedlenie w naszym życiu, choć nie można powiedzieć, że jest ona nowa w naszym życiu. Od święceń będzie mogła się po prostu wyrażać w innych, nowych formach.

Droga służby

– Myślę, że właśnie diakonat jest drogą służby, która prowadzi ku kapłaństwu. Służby, która ma się wyrażać w jednym prostym słowie, które jest dzisiaj różnie rozumiane – to słowo MIŁOŚĆ. Miłość do Boga na pierwszym miejscu, z której ma wynikać miłość do bliźniego, który na tej naszej drodze stanie – mówi kl. Rafał Kierczuk. Myślę, że będzie to przede wszystkim czas, w którym będę starał się jeszcze bardziej przygotować do święceń kapłańskich poprzez własną modlitwę, ale również poznawanie grup parafialnych i wspólnot tak, by w przyszłości podjąć posługę kapłańską na parafii. Nie można zapomnieć oczywiście o służbie, która ma wyrażać się w osobie diakona. Na terenie diecezji nie brakuje miejsc, w których można ją realizować.