Urodził się w okolicach Vennes (Francja). W 1180 r. został wybrany na przeora kanoników regularnych od św. Krzyża w Montara, w pobliżu Pawii. Następnie został biskupem w Bobbio (1184 r.), później w Vercelli (1185 r.). Stolica Apostolska zlecała mu misje ważne i trudne do zrealizowania. Papież Klemens III powierzył mu pośredniczenie między Rzymem a cesarzem Fryderykiem Barbarossą oraz następcą Fryderyka – Henrykiem IV. Papież Innocenty III wysłał go z misją pokojową, aby załagodził zatarg między miastami Parmą i Piacenzą, a potem między Mediolanem a Pawią.

W 1194 r. napisał konstytucje dla kanoników regularnych w Biella. W latach 1206-14 na prośbę pustelników z góry Karmel napisał dla nich regułę. W 1204 r. wybrano go na patriarchę Jerozolimy. W tym samym czasie pełnił urząd legata Stolicy Apostolskiej w Ziemi Świętej. Rezydował w Akce. Podejmował działalność na rzecz pokoju, doprowadził do zgody między królami Cypru i Jerozolimy, między królem Armenii i książętami Trypolisu, między templariuszami i królami Cypru i Armenii.

Jerozolimski patriarcha zmarł tragicznie od ran zadanych mu 14 września 1214 r. przez przełożonego jerozolimskiego szpitala Ducha Świętego, którego święty biskup zdjął z urzędu.

Święty Albert, biskup ur. ok. 1149 r. zm. 14 września 1214 r.