Był rok 1995. Rzeszów dynamicznie się rozrastał, a na niewielkim osiedlu „Projektant” rosło przekonanie, że mieszkańcy potrzebują własnego miejsca modlitwy. To pragnienie dojrzewało zarówno w sercu ówczesnego biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego, jak i w sercach mieszkańców. Nową parafię powierzono opiece bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy. Tak zaczęła się historia wspólnoty, którą dziś nazywamy „parafią nadziei”.

Blaszana kaplica i wielkie serca

W 1998 r. proboszczem nowo tworzącej się parafii został ks. Jan Krynicki, który przybył z Gorlic. To on, z odwagą i ufnością, podjął się zadania budowy świątyni i tworzenia życia duszpasterskiego parafii. Dzięki życzliwości ludzi, jeszcze w tym samym roku przy ulicy Dukielskiej powstała pierwsza kaplica. 22 listopada 1998 r. bp Kazimierz Górny poświęcił ten skromny, lecz dla wielu wymarzony dom modlitwy. Od tamtej chwili rozpoczęła się regularna praca duszpasterska. Pierwsze Msze św. odprawiano pod dachem blaszaka, pierwsze kolędy niosły nadzieję, a parafia rosła szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.

Budowa świątyni – cegła po cegle

Rok później, w 1999 r., powstał projekt nowej świątyni. Wtedy rozpoczęło się wielkie dzieło budowy – nie tylko kościoła, ale i wspólnoty. Cegła po cegle, modlitwa po modlitwie, gest po geście. W parafii rozwijały się grupy i wspólnoty: ministranci przy ołtarzu, schola dziecięca, Caritas wspierająca potrzebujących, Róże Różańcowe, grupa biblijna, młodzież w Oazie i wielu cichych, codziennych bohaterów tworzących klimat duchowego domu. 9 lat później, w czerwcu 2007 r., świątynia została uroczyście otwarta i poświęcona. Dla wielu był to dowód, że nadzieja naprawdę potrafi zamieszkać w kamieniu.

Uroczystość rocznicowa

18 listopada br. w dniu odpustu parafialnego ku czci bł. Karoliny Kózkówny parafia przeżywała 30-lecie istnienia. Podczas Mszy św. pod przewodnictwem bp. Kazimierza Górnego dziękowaliśmy za opiekę naszej patronki oraz za wszystkich, którzy przez te lata tworzyli naszą wspólnotę. Historię parafii przedstawiła p. Mariola Łabno-Flaumenhaft. Homilię wygłosił ks. Wiesław Matyskiewicz, który przypomniał o wartościach, jakimi żyła bł. Karolina. Uroczystość zakończyła się modlitwą przed Najświętszym Sakramentem, w czasie której polecaliśmy parafię i diecezję opiece patronki. Można było również ucałować jej relikwie, a całość dopełniła pieśń: Boże, coś Polskę. W uroczystości wzięli udział licznie zaproszeni kapłani, siostry zakonne, służby mundurowe, a także parafianie i czciciele bł. Karoliny z diecezji. Do uroczystości przygotowywaliśmy się poprzez rekolekcje pt.: „Od domu do lasu... z bł Karoliną”, które poprowadził ks. Paweł Płaziak.

Nadzieja trwa

Przez 30 lat Bóg pisał w naszej parafii swoją historię: w ludziach, w modlitwach, w codzienności. Każdy z nas jest jej częścią. Dlatego z wdzięcznością patrzymy w przeszłość, ale z jeszcze większą nadzieją – w przyszłość, bo parafia to nie tylko miejsce. To my: to serca, które wierzą, że razem możemy więcej. I dopóki będzie w nas pragnienie modlitwy, dobroci i wzajemnego wsparcia – dopóty „dom nadziei” będzie trwał, tętniąc Bożym życiem.