Szafarzem nadzwyczajnym Komunii św. może zostać osoba świecka upoważniona przez kompetentną władzę kościelną do udzielania Komunii św., zanoszenia jej chorym, także jako Wiatyku. Nadzwyczajni szafarze pomagają w rozdawaniu Komunii św. gdy przystępuje do niej większa liczba wiernych, a brakuje zwyczajnych szafarzy (czyli kapłanów i diakonów), albo gdy są oni zajęci innymi czynnościami duszpasterskimi lub udzielanie Komunii św. utrudnia im wiek czy stan zdrowia. Wybrani do tej posługi powinni wyróżniać się dojrzałością w wierze, solidnością w życiu rodzinnym i zawodowym oraz aktywnym udziałem w życiu parafii.

16 grudnia 2000 r. abp Józef Życiński ustanowił nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. Jedną z osób, która dostąpiła tego zaszczytu jest pan Marek Kamiński. Wcześniej uczestniczył on w specjalnym kursie przygotowującym do pełnienia posługi, a prowadzonym przez członków Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej. Podczas Mszy św. z obrzędem ustanowienia nadzwyczajnych szafarzy wyraził on gotowość podjęcia posługi oraz jej godnego pełnienia. Marek Kamiński jest katechetą, pracuje także w Wydziale ds. Wychowania Katolickiego Kurii Metropolitalnej w Lublinie, wraz z żoną mieszka na terenie parafii pw. św. Michała Archanioła w Lublinie. W homilii wygłoszonej wówczas przez abp. Życińskiego Kaznodzieja przestrzegał przed brakiem akceptacji dla osoby świeckiej rozdającej Komunię św. Pojawiają się głosy - mówił wówczas Metropolita - że ręce, które pracują w warsztacie, przy codziennych sprawach, nie są godne rozdawać Ciała Chrystusa, ale tak myśląc nikt nie byłby godzien. Dzięki Opatrzności Bożej pan Kamiński nie doświadczył takich postaw. Proboszcz parafii, ks. kan. Ludwik Jamrowski, a w szczególny sposób wikarzy - ks. Dariusz Nowosielski i ks. kan. Ryszard Wasilak - z wielką życzliwością i wdzięcznością przyjęli posługę nadzwyczajnego szafarza, kierując go do pracy z chorymi. Od początku roku w niedziele i święta pan Marek zanosi Komunię św. 6 chorym, mieszkającym na terenie jego parafii.

Domowe wizyty u starszych, schorowanych osób, które nie mają możliwości uczestniczenia w niedzielnej Mszy św. są dla nich wielkim błogosławieństwem. Pani Karolina, staruszka, przez całe życie była osobą rozmodloną, taką, dla której codzienny udział w Eucharystii był po prostu potrzebą serca. Choroba uniemożliwiła jej fizyczną obecność na Mszy św., a ta wysłuchana w radio nigdy nie zastąpi sakramentalnego spotkania z Chrystusem. Pani Jadwiga od lat jest unieruchomiona w łóżku, Komunia św. daje jej wewnętrzne siły do akceptacji choroby; panie Felicja, Kazimiera i Taida przyjmując Ciało Chrystusa mają łzy w oczach; pani Genowefa czasem wybiera się na Msze św., ale nie może sobie pozwolić na opłacenie taksówki dowożącej ją do kościoła co tydzień. Księża w pierwsze piątki miesiąca przynosili im Komunię św., ale dla nich to było za mało. Pan Marek dosłownie "spadł im z nieba" i wcale nie przeszkadzało, że jest świeckim mężczyzną. Najważniejsze, że często przychodzi z Komunią św., znajduje czas na wspólną modlitwę i obdarza dobrym słowem. One cierpliwie czekają przy stołach nakrytych białym obrusem, z krzyżem i zapalonymi świecami, z modlitwą w sercu i na ustach. I tak naprawdę tylko one zdają sobie sprawę z wartości jego cichej posługi.