Pod koniec sierpnia, w jeden z ostatnich wakacyjnych wieczorów w parku położonym tuż obok kolegiaty i głogowskiej siedziby Radia Plus odbyła się niecodzienna
uroczystość, której bohaterem był ks. Rafał Zendran. W związku z podjęciem przez niego nowych obowiązków, zakończyła się jego wieloletnia praca w diecezjalnym radiu, w którym
to - przypomnijmy - pełnił rolę dyrektora (najpierw głogowskiej rozgłośni, potem zaś całej diecezjalnej struktury).
Wieczorne (w zasadzie półoficjalne) spotkanie zostało przygotowane przez przyjaciół i najbliższych współpracowników ks. Rafała. W gronie zaproszonych znaleźli się m. in.: kapłani,
głogowscy dziennikarze i pracownicy radia, nie zabrakło też gości z Zielonej Góry i Gorzowa Wlkp. Ostatecznie do nadodrzańskiego parku przybyło kilkadziesiąt osób. Organizatorzy
główną część plenerowej uroczystości zaaranżowali w konwencji benefisów, znanych chociażby z telewizyjnych relacji z Teatru Stu. Tak więc oprócz głównego bohatera, który
zasiadał we wspaniałym fotelu, był specjalnie przygotowany (quasi-radiowy) program, na który składały się: wspomnienia, występy artystyczne oraz liczne anegdoty. Np. o czasach seminaryjnych
i kapłańskiej przyjaźni usłyszeliśmy z głośników głos ks. Roberta Sarka i ks. Krzysztofa Rajewicza; rodzinnymi wspomnieniami podzieliła się matka ks. Rafała oraz jego
siostra (co ciekawe - przebywająca wówczas w Londynie); mogliśmy też usłyszeć wypowiedź kolegi, który wraz z ks. Rafałem dzieli jego pasję do... latania. Było dużo wzruszeń
i radości. A świetnie zaprezentowanego przez bohatera wieczoru monologu imitującego rozmowę telefoniczną w sprawie pewnego słonia - wierzcie mi - nie powstydziłaby
się żadna scena satyryczna w tym kraju...
Oczywiście później był czas na podziękowania, życzenia, prezenty, pląsy... Muzyczną oprawę uroczystości zapewnił zespół „Pozton”.
Odpowiedzialna funkcja dyrektora radia na pewno była szczególnym wyzwaniem w życiu kapłańskim ks. Rafała. Oprócz pasma sukcesów, zwłaszcza z początkowego okresu Radia Głogów
i Radia Plus Głogów, nie brakowało też wielu trudności, kłopotów i trudnych decyzji, zwłaszcza związanych z restrukturyzacją rozgłośni i kwestiami personalnymi.
Obecność tak wielu osób na wyżej wspominanej uroczystości (oraz sam fakt jej organizacji - z wyrazami podziękowania), były najlepszym potwierdzeniem, że Ksiądz Dyrektor spełniał tę rolę
we właściwy sposób, starając się przy tym pamiętać, że mimo różnych funkcji i zadań, zawsze jest przede wszystkim kapłanem.
Popiersie Chrystusa przypisywane Michałowi Aniołowi we wnętrzu Bazyliki św. Agnieszki za Murami w Rzymie
W Bazylice św. Agnieszki za Murami przy Via Nomentana w Rzymie, po wiekach niepewności, oficjalnie przypisano Michałowi Aniołowi Buonarrotiemu autorstwo marmurowego popiersia przedstawiającego Chrystusa jako Zbawiciela , poinformował katolicki portal „Aleteia”. Dzieło to już na początku XIX wieku przypisywano Michałowi Aniołowi, jednak przez prawie 200 lat popadło w zapomnienie.
Valentina Salerno przez lata prowadziła badania archiwalne. Salerno nie jest historyczką sztuki, lecz opiera swoją pracę wyłącznie na dokumentach notarialnych, spisach inwentarza i korespondencji z ostatnich lat życia Michała Anioła. Dlatego nie opiera się na analizach stylistycznych, lecz na podstawie dokumentów odtworzyła drogę, jaką przeszło dzieło sztuki. Świadczą one o systemie, dzięki któremu dziedzictwo Michała Anioła było chronione przez jego uczniów i instytucje religijne.
Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.
Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
Pod hasłem „Razem zbudujmy Miasto Miłosierdzia!” odbędzie się w dniach 7–12 czerwca w Wilnie VI Światowy Kongres Apostolski o Miłosierdziu. Na wydarzenie można zarejestrować się do 1 kwietnia.
W tym roku VI Światowy Kongres Apostolski o Miłosierdziu odbędzie się między uroczystościami Bożego Ciała i Najświętszego Serca Pana Jezusa, co organizatorzy wiążą z encykliką papieża Franciszka z 2024 r. o Sercu Jezusa, Dilexit Nos. Jak podkreślają,
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
