„Życie konsekrowane nie tylko w przeszłości było pomocą i oparciem dla Kościoła, ale stanowi cenny i nieodzowny dar także dla teraźniejszości i przyszłości Ludu Bożego”.
(Jan Paweł II, Vita consecrata 3)

2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, obchodziliśmy ustanowiony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w 1997 r. Światowy Dzień Życia Konsekrowanego - święto tych, którzy poświęcili swe życie Chrystusowi, wiążąc się ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Członkowie zakonów i zgromadzeń obchodzili w tym Dniu uroczystości w diecezjach na całym świecie. Celebracji liturgicznej w bazylice katedralnej w Łowiczu przewodniczył bp Alojzy Orszulik, który wygłosił również homilię. Liturgia, na którą przybyły osoby konsekrowane z całej diecezji, rozpoczęła się procesją ze świecami. Ofiarowanie Pańskie podkreśla, że Chrystus stał się światłością świata, dlatego symbolika światła jest tego dnia szczególnie eksponowana.
W swej homilii Biskup Łowicki skupił się na sensie i znaczeniu życia konsekrowanego.
- Dzisiejsza Liturgia, w której Kościół czci Chrystusa jako „światłość na oświecenie ludów” (por. Łk 2, 32), jest w sposób szczególny Waszą Liturgią, Waszym dniem. W tym dniu z radością spotykam się z Wami i dziękuję Panu za dar powołania i życia zakonnego w Kościele - zwrócił się do zgromadzonych osób konsekrowanych Dostojny Celebrans. - Jak podkreśla z mocą Sobór Watykański II, „życie zakonne stanowi wielki dar dla misji Kościoła w świecie oraz cenny wkład w jego wieloraką działalność duszpasterską. Wzbogaca charyzmaty Kościoła i świadectwo pełnej wierności, które Kościół musi składać Ewangelii (…). Jest więc ślubowanie i spełnienie rad ewangelicznych niejako widocznym znakiem, który może i powinien pociągnąć skutecznie wszystkich członków Kościoła do ochoczego wypełniania powinności powołania chrześcijańskiego”. (Lumen gentium, 4).
Drogie Siostry! Jest to Wasz dzień - mówił dalej Ksiądz Biskup. - Kościół widzi w każdej w Was oraz w Waszych rodzinach zakonnych nieustanne działanie Ducha Świętego. Wy również, za Jego natchnieniem, wchodzicie do świątyni, do tej wielkiej duchowej przestrzeni Kościoła Bożego, aby stać się żywym świadectwem, zapowiedzią Królestwa Bożego pośród ludzi naszej epoki. Jakże opatrznościowe były prorocze słowa Symeona i Anny, wypowiedziane w 40. dniu po narodzeniu Jezusa! Jakże błogosławione jest Wasze świadectwo, Wasze proroctwo życia i posłannictwa na każdy dzień!
Drogie Siostry! Bądźcie uczestniczkami tej Światłości, która „w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1, 5). Służcie Światłości Świata, którą jest Chrystus. Niech Wasze oczy ujrzą światłość zbawienia, które Bóg przygotował wszystkim narodom. Jak roztropne panny z ewangelicznej przypowieści - czuwajcie w oczekiwaniu na Oblubieńca, by wyjść Mu naprzeciw z zapalonymi lampami.
Wyrazem trwania przy Zbawicielu i oddania się Mu sercem, było odnowienie przez osoby konsekrowane w trakcie Mszy św. ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, kiedyś dobrowolnie złożonych Bogu. Obierając tę formę życia, każda z osób konsekrowanych naśladuje formę życia Chrystusa - czynami i słowami. Daje także świadectwo o Chrystusie, a tym samym pełni szczególną misję w Kościele i świecie, przyczyniając się do odnowy oblicza ziemi.
Osoby konsekrowane Bogu są wśród nas, możemy je spotkać każdego dnia. Wiele zakonnic i zakonników pracuje w szkołach, a także wśród ubogich, uwięzionych, chorych i najsłabszych. Wiemy, że tak w przeszłości, jak i obecnie, wielu zapłaciło za swój wybór cenę najwyższą, oddając życie za wiarę i bliźnich. Co możemy im ofiarować? Naprawdę wiele: nasze modlitwy, pamięć, miłość, szacunek, podziw i wdzięczność.