SYLWETKA - Zdzisław Frymus

TM

Bądź na bieżąco!

- od 25 lat jest organistą w parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Będzinie. Od 45 lat służy Kościołowi, moderując śpiew liturgiczny w różnych parafiach diecezji sandomierskiej, częstochowskiej, a teraz także sosnowieckiej. Z racji jubileuszu bp Adam Śmigielski odznaczył Zdzisława Frymusa medalem biskupa diecezji sosnowieckiej „Za zasługi dla Kościoła”. Jubilat pochodzi z Wielgomłyn, powiat radomszczański. Służbę organistowską rozpoczął w 1959 r. - Najpierw pracowałem w diecezji sandomierskiej - wspomina Z. Frymus Po czterech latach przeniosłem się do Wiewca. Następnie była Poręba i Włodowice k. Zawiercia, by 25 lat temu osiąść w Łagiszy. Ma dwóch synów i czterech wnuków. Oprócz muzyki zajmuje się majsterkowaniem. Prowadzi też chór mieszany, choć narzeka, że coraz trudniej o głosy męskie. - Parafia wiele zawdzięcza Panu Zdzisławowi - mówi ks. kan. Eugeniusz Stępień, proboszcz łagiskiej wspólnoty. Nie mówię tylko o śpiewie, ale także o innych sprawach. Absolutnie nie muszę się na przykład martwić o sprawy kancelaryjne, bo przez tyle lat przekonałem się, że są w pewnych rękach - dodaje Ksiądz Kanonik.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

„Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”

2026-02-14 11:01

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Oz 6 brzmi jak modlitwa odmawiana pośród klęski północnego królestwa. Wołanie „Chodźcie, wróćmy do Pana” używa czasownika (šûb), który w Biblii oznacza zawrócenie z obranej drogi. Tekst nie pudruje rzeczywistości: Bóg „rozszarpał” i „uderzył”, a jednak ten sam Bóg „uleczy” i „opatrzy”. Wers o „dwóch dniach” i „dniu trzecim” ma w języku semickim odcień krótkiego czasu, po którym przychodzi odnowa. Hieronim czyta tu także zapowiedź trzeciego dnia zmartwychwstania Chrystusa i podniesienia człowieka do życia (Commentaria in Osee 6,1-2). Następny werset rozwija temat „poznania” Boga (daʿat ʾĕlōhîm). Chodzi o poznanie przez posłuszeństwo i wierność. Obraz „zorzy” oraz „deszczu wczesnego i późnego” (yoreh, malqôš) odwołuje się do rolniczej pamięci Palestyny. Pierwsze deszcze otwierają zasiew, późne doprowadzają kłos do dojrzałości. Kontrast pada w słowach o „miłości” (ḥesed) podobnej do porannej chmury i rosy, która szybko znika. Prorok odsłania nawrócenie krótkie, emocjonalne, bez trwałej zmiany. Wers 5 mówi o słowie prorockim, które tnie jak narzędzie chirurga. Hieronim porównuje je do opatrunków i zabiegów, które bolą, a ratują. Punkt kulminacyjny brzmi: „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń”. Hebrajskie nazwy zebaḥ i ʿōlāh wskazują odpowiednio ofiarę krwawą i całopalenie spalone w całości. Ozeasz ustawia je niżej niż miłosierdzie i prawdę życia. Hieronim dopowiada, że Bóg nie szuka mnożenia zwierząt na ołtarzu, lecz ocalenia wierzących i przemiany grzesznika (Commentaria in Osee 6,6). Ten werset stanie się dla Jezusa kluczem w sporach o pobożność bez miłosierdzia (Mt 9,13; 12,7).

CZYTAJ DALEJ

Rekolekcje czy konflikt? Dlaczego nagle martwimy się o lekcje?

2026-03-13 20:12

Andrzej Sosnowski

Red.

Andrzej Sosnowski

Każdej wiosny w polskich szkołach powraca ten sam temat: rekolekcje wielkopostne. Dla jednych to naturalny element życia szkolnego w kraju o chrześcijańskiej tradycji, dla innych – źródło napięć organizacyjnych i światopoglądowych. W praktyce problem nie dotyczy jednak tylko uczniów, ale także nauczycieli, którzy często znajdują się między literą prawa a codziennością szkolnej organizacji.

Rekolekcje wielkopostne są w wielu polskich szkołach wydarzeniem tak oczywistym jak zakończenie roku szkolnego czy szkolne jasełka. Co roku w okresie Wielkiego Postu uczniowie uczestniczą w spotkaniach religijnych organizowanych przez parafie we współpracy ze szkołą. Jednak z roku na rok coraz częściej pojawiają się pytania: czy szkoła powinna w to angażować się organizacyjnie? A przede wszystkim – jaką rolę w tym czasie mają pełnić nauczyciele?

CZYTAJ DALEJ