Według ks. prof. Tadeusza Stycznia SDS, Judaszowe doświadczenie jest tragicznym doświadczeniem każdego z nas, każdy bowiem w którymś momencie okazał niewierność zarówno rozpoznanej prawdzie, jak i własnej tożsamości. Judasz nie potrafił wyjść ze swoją winą i skruchą ku Bogu. Jego ostatecznym losem - według bp. Jana Szlagi i o. Davida Sullivana MA - nie okazały się miłość i pojednanie, lecz rozpacz i śmierć. Nadzieję możemy czerpać z faktu, że Jezus nie przestał kochać Judasza, więc powrót do Niego, nawet w przypadku zdrady wiary, jest zawsze otwartą drogą. W ten sposób - pisze o. Jacek Salij OP - Jezus stał się dla nas wzorem w podchodzeniu do zdrad i krzywd, jakich doznajemy. Duchowy obraz czynu Judasza i doświadczenia winy ilustrują artykuły Ethosu, omawiające wizerunki Judasza w sztuce, w obrazach m.in. Lorenzo Monaco, Leonardo da Vinci i Lucca Signorelliego, w których Judasz przedstawiany jest jako człowiek grzeszny i upadły, lecz nie jako potępiony.
Teksty kwartalnika ukazują także oblicza wierności i zdrady w odniesieniu do różnych dziedzin kultury. Utrata wrażliwości moralnej, tak w uprawianiu biomedycyny, zawodów medycznych, jak i twórczości teatralnej czy literackiej, okazuje się w swoim najgłębszym wymiarze zdradą prawdy o człowieku jako osobie, której tożsamość ostatecznie konstytuuje się poprzez rozpoznawanie prawdy zarówno o sobie jako podmiocie sprawcy działania, jak i o świecie, w jakim osoba ludzka realizuje swoją podmiotowość. Szczególnego charakteru nabiera zjawisko zdrady i niewierności w świecie relacji międzyludzkich. Zdrady dopuszcza się polityk, który w imię jakichkolwiek celów porzuca walkę o prawdę i o respekt dla norm prawa naturalnego - pisze Rocco Butiglione - a także i ten polityk, który z tchórzostwa, w imię korzyści, bądź z powodu swojej słabości nie stosuje prawa do sprzeciwu sumienia w sytuacji uchwalania przez demokratyczną większość nieludzkiego prawa skierowanego przeciwko życiu. Na inny aspekt zdrady zwraca uwagę Tomasz Górka, według którego jest nią również odmowa uczestnictwa we wspólnocie, której jest się członkiem i przyjęcie postawy alienacji. Natomiast Joaquin Navarro-Valls przypomina słowa św. Josemarii Escrivy de Balaguer, że odmowa realizacji dążenia do świętości jest zdradą Osoby Najwyższej, która powołała człowieka do tego, aby odnajdywał to, co Boże, w codziennej rzeczywistości swojego życia. Problem zdrady analizowany jest również na polu literatury. Tu - zdaniem autorów - objawia się on poprzez akty nadużywania wolności twórczej, której istotę stanowi estetyzacja i banalizacja zła, a także przedkładanie estetyki nad etykę. Do istoty zdrady słowa należy także popieranie kłamstwa, niedokładne prezentowanie tradycji bądź ideologizacja przeszłości czy też ucieczka pisarza od rzeczywistości, w której przychodzi mu dawać świadectwo o prawdzie ludzkiego losu, ku tematom niekontrowersyjnym i uniwersalnym. Przegląd problemów pojawiających się wokół zjawiska zdrady i niewierności uzupełniają w Ethosie teksty wspomnieniowe o charakterze świadectw, prezentujące ludzkie odniesienie zarówno do postaci biblijnego Judasza, jak i do „Judasza”, który obecny jest w każdym z nas, a także do potrzeby wierności i współczucia jako wyznaczników naszego człowieczeństwa.
Na łamach Ethosu ma miejsce pożegnanie zmarłej w 2004 r. prof. Ireny Sławińskiej, długoletniego członka Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, autorkę licznych tekstów publikowanych w Ethosie, wybitnego teatrologa i wychowawcę wielu pokoleń polonistów, a także ambasadora kultury polskiej w świecie. O darze, którym była obecność Ireny Sławińskiej, piszą jej współpracownicy, przyjaciele, wychowankowie i te osoby, których życiu kontakt z Panią Profesor nadał szczególny wymiar.

Najnowszy numer kwartalnika „Ethos” można nabyć w niektórych księgarniach oraz sieci EMPiK, a także poprzez kontakt z redakcją. Adres: Al. Racławickie 14, 20-950 Lublin, tel. (0-81) 445-32-13, e-mail: eth-kolp@kul.lublin.pl