Reklama

Dla kapłanów seniorów

„Dzieło liczy się rozmiarem serca” - te słowa bp. Kazimierza Ryczana odnoszą się do oddanego do użytku po rozbudowie o nową część Domu Księży Emerytów w Kielcach. Istotnie, potrzeba było wiele serca i pracy, aby sfinalizować dużą budowę w czasach, gdy ofiarność nie jest łatwym gestem. Rozbudowa jest zarazem odpowiedzią na realne zapotrzebowanie, bowiem w Domu przy Alei IX Wieków Kielc - placówce trwale wpisanej w panoramę i historię miasta - stale było zbyt mało miejsca.

Niedziela kielecka 42/2005

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W oficjalnym oddaniu do użytku nowej części Domu Księży Emerytów (DKE), uczestniczyli księża seniorzy, kapłani z Kurii i Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach, księża dziekani, proboszczowie, wikariusze, siostry zakonne, wreszcie wykonawcy. Na dziedzińcu zamkniętym przez lśniącą nowością dobudowaną część, przy figurze Matki Bożej, przypominano historię Domu, etapy rozbudowy, wspominano wszystkich, którzy przyczynili się do tego dzieła. Uroczystości przewodniczył bp Kazimierz Ryczan, z udziałem biskupów Kazimierza Gurdy i Mariana Florczyka.
- Zebraliśmy się dzisiaj, aby w modlitwie podziękować Bogu za dzieło budowy tego Domu, w którym zamieszkują Kapłani Emeryci diecezji kieleckiej. Naszą modlitwą pragniemy ogarnąć budowniczych i tych, którzy pospieszyli z duchową i materialną pomocą, dzięki czemu budynek ten mógł zostać tak szybko ukończony. Pragniemy jednocześnie modlić się w intencji mieszkających tutaj księży, aby sami stawali się coraz bardziej jedną rodziną - witał ks. Piotr Motyka, kurator Domu.
- Znamy słowa Psalmu: „Jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno się trudzą, którzy go wznoszą (por. Ps 127). Zakończenie dzieła budowy tego domu winno rozbudzić naszą wiarę i naszą wdzięczność względem Boga - mówił bp K. Ryczan.
Ks. Jan Tusień, prezes Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Kapłanów Diecezji Kieleckiej, dziękował Księdzu Biskupowi za „odważną decyzję” rozbudowy Domu oraz kapłanom, którzy nie zawiedli, czego efektem jest „dzieło wpisujące się w historię diecezji”. Wyraził wdzięczność: ks. Piotrowi Motyce (nazywanemu przez wielu seniorów „ojcem”, pomimo młodego wieku), ks. Grzegorzowi Pałysowi, ekonomowi diecezji, kierującemu rozbudową oraz poprzednim zarządom, osobom świeckim posługujących w placówce. Wiele ciepłych słów skierowano pod adresem Sióstr Albertynek w dowód wdzięczności za ich samarytańską służbę. - Życzę, aby ci, którzy tu będą przebywać, mogli żyć w dobrym zdrowiu i przekonaniu, że to naprawdę jest ich dom - podkreślił ks. J. Tusień.
W uroczystości wzięli udział przedstawiciele firmy „Mitex”, realizującej budowę oraz biura projektowego „Team” z Buska Zdroju, które przygotowało projekt. Dom został powiększony o nowe skrzydło, jest w nim 50 zestawów mieszkalnych. Obecnie w DKE mieszka 42 księży. Placówka posiada udogodnienia z myślą o życiu osób starszych, nie w pełni sprawnych fizycznie. - Obecnie problem z brakiem miejsca dla kapłanów z diecezji kieleckiej jest już na długie lata rozwiązany - mówi ks. G. Pałys.
- Kto potrafi ocenić, opisać lata pracy kapłana? To Pan jest tym, który wszystko wie, który wszystko zna... Przyjmijcie podziękowania, że apel o ten Dom nie przeszedł obok - Biskup Kielecki wyrażał swą wdzięczność za „dzieło, które liczy się rozmiarem serca”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Św. Agata

Niedziela Ogólnopolska 6/2006, str. 16

Agata Kowalska

Św. Agata, Katania

Św. Agata, Katania

Agata urodziła się w Palermo (Panormus) na Sycylii w bogatej, wysoko postawionej rodzinie. Wyróżniała się nadzwyczajną urodą.

Kwintinianus - starosta Sycylii zabiegał o jej rękę, mając na względzie nie tylko jej urodę, ale też majątek. Kiedy Agata dowiedziała się o tym, uciekła i ukrywała się. Kwintinianus wyznaczył nagrodę za jej odnalezienie, wskutek czego zdradzono miejsce jej ukrycia. Ponieważ Agata postanowiła swoje życie poświęcić Bogu, odrzuciła oświadczyny Kwintinianusa. Ten domyślił się, że ma to związek z wiarą Agaty i postanowił nakłonić ją do porzucenia chrześcijaństwa. W tym celu oddano Agatę pod opiekę Afrodyzji - kobiety rozpustnej, która próbowała Agatę nakłonić do uciech cielesnych i porzucenia wiary. Afrodyzja nie zdziałała niczego i po trzydziestu dniach Agatę odesłano z powrotem Kwintinianusowi, który widząc, że nic nie wskóra, postawił Agatę przed sobą jako przed sędzią i kazał jej wyrzec się wiary. W tamtym czasie obowiązywał wymierzony w chrześcijan dekret cesarza Decjusza (249-251). Kiedy Agata nie wyrzekła się wiary, poddano ją torturom: szarpano jej ciało hakami i przypalano rany. Agata mimo to nie ugięła się, w związku z czym Kwintinianus kazał liktorowi (katu) obciąć jej piersi. Okaleczoną Agatę odprowadzono do więzienia i spodziewano się jej rychłej śmierci.
CZYTAJ DALEJ

Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”

2026-01-12 12:26

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
CZYTAJ DALEJ

To, co najcenniejsze należy do Pana

2026-02-05 20:54

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję