19-20 lipca br. Akcja Katolicka zorganizowała pielgrzymkę do Strachociny, w której uczestniczyli: ks. Krzysztof Świta diecezjalny asystent Akcji Katolickiej, członkowie i sympatycy Akcji Katolickiej oraz członkowie rodzin. Na trasie pielgrzymki znalazły się: Przemyśl, Krasiczyn, Kalwaria Pacławska, Strachocina, Komańcza, Dukla, Blizne i Stara Wieś
Pierwszego dnia w drodze do Kalwarii Pacławskiej pielgrzymi zatrzymali się w Przemyślu. Tam zwiedziliśmy zamek Kazimierzowski, bazylikę archikatedralną obrządku łacińskiego pw. Jana Chrzciciela, dawny kościół ojców jezuitów, a obecnie katedrę grekokatolicką, i przeszli ulicami starego miasta podziwiając jego urok.
W Kalwarii Pacławskiej uczestniczyli w Drodze Krzyżowej, potem przeszli do sanktuarium Matki Bożej Kalwaryjskiej. Tam mogli skorzystać z sakramentu pokuty, a następnie Ksiądz Krzysztof odprawił Mszę św. przed cudownym obrazem Matki Bożej. W drodze na nocleg do Strachociny był przystanek w Krasiczynie, gdzie zobaczyli zamek Krasickich i otaczający go park. Z wielką serdecznością przyjęły pielgrzymów w Strachocinie Siostry Franciszkanki Rycerstwa Niepokalanej, które udzieliły im gościnności. Wieczorem uczestnicy wyprawy przeszli na wzgórze zwane „Bobolówką”, miejsce zamieszkania rodziny Bobolów. Tam, przy ołtarzu polowym, wspólnie modlili się i odśpiewali Apel Jasnogórski.
Drugi dzień pielgrzymowania rozpoczęła Msza św., którą sprawował w sanktuarium św. Andrzeja Boboli, asystent diecezjalny ks. Krzysztof Świta. Po Mszy św. proboszcz parafii a zarazem diecezjalny asystent Akcji Katolickiej Archidiecezji Przemyskiej ks. prał. Józef Niżnik przypomniał historię kultu św. Andrzeja Boboli w Strachocinie, nawiązując przy tym do osobistych spotkań ze świętym oraz udzielił pielgrzymom błogosławieństwa relikwiami.
Następnym punktem pielgrzymki była Komańcza i Klasztor Sióstr Nazaretanek - miejsca internowania kard. Stefana Wyszyńskiego. Siostra Bogumiła Zamora opowiedziała o pobycie Księdza Prymasa w klasztorze. Z Komańczy uczestnicy udali się do sanktuarium św. Jana z Dukli.
W drodze powrotnej do Zamościa jeszcze późnogotycki kościół modrzewiowy pw. Wszystkich Świętych w Bliznem, a w Starej Wsi zabytkową Bazylikę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przy klasztorze Ojców Jezuitów.
Czas pielgrzymki - wspólna modlitwa, śpiew, niezwykła atmosfera odwiedzanych sanktuariów, dostarczyły uczestnikom niecodziennych i niezapomnianych przeżyć duchowych.
W wielu kościołach katolickich w Beskidach święci się dziś sól, chleb i wodę na pamiątkę wspomnienia św. Agaty. W tradycji ludowej przetrwał tu kult dziewicy i męczennicy z Katanii na Sycylii jako patronki od ognia.
Szczególnie starsi mieszkańcy przypominają, że kawałek soli i chleba, wrzucone do ognia chronią domostwa przed pożarem i kataklizmami. Etnografka z Istebnej, Małgorzata Kiereś zauważa, że przekonanie to odzwierciedla jedno z ludowych przysłów: „Chleb i sól św. Agaty od ognia ustrzeże chaty”.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
