W dniu 22 sierpnia bp Tadeusz Rakoczy, ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej, po zakończeniu Eucharystii i poświęceniu obelisku Katyń 1940-2010 - pamiętamy, w 15. rocznicę utworzenia sanktuarium na Groniu Jana Pawła II, dotarł także na specjalne i wystosowane wcześniej zaproszenie do kapliczki Matki Bożej przy ul. Podgórskiej 7 w Andrychowie. Droga do kapliczki została na całej długości udekorowana kolorowymi bibułkami w barwach biskupich.
Celem krótkiej wizyty bielskiego duszpasterza, która wypadła 22 sierpnia, w niedzielę apelu fatimskiego, było poświęcenie nowego obiektu sakralnego oraz spotkanie się z jego fundatorami.
Kaplica przy ul. Podgórskiej ma ok. 4,5 m wysokości. W jej wnętrzu znajduje się metrowa figura Matki Bożej, która jest wzorowana na rzeźbie Matki Bożej z Fatimy. Z pewnością można ją zaliczyć do jednych z najpiękniejszych na terenie naszej diecezji. Pod zbudowanym w ostatnich tygodniach zadaszeniem nad kaplicą, osadzono sześć drewnianych ław. Cała inwestycja kosztowała ok. 5 tys. zł. Działka, na której stoi kapliczka, ma ok. 10 m kw.i zostanie przekazana jako dar dla parafii.
Bp. Tadeuszowi Rakoczemu w akcie poświęcenia towarzyszyli: ks. kapelan Jerzy Urbaniec, ks. prof. Stanisław Hałas, ks. Stanisław Czernik, proboszcz parafii św. Macieja, na terenie której jest kaplica, przedstawiciele przyparafialnej Akcji Katolickiej i władze samorządowe z Andrychowa z burmistrzem miasta, Janem Pietrasem. Przed kapliczką oczekiwali na nich ks. Łukasz Górski pracujący obecnie w diecezji tulońskiej we Francji wraz z klerykiem z Francji. Przybyli także świeccy goście, w tym przedstawiciel Polonii kanadyjskiej, który wcześniej był także na Groniu Jana Pawła II.
Przed kapliczką duchownych powitała jej fundatorka, Władysława Okrzos wraz z kilkuletnią wnuczką oraz licznie zgromadzonymi wiernymi (było ok. 200 osób). W tej grupie znaleźli się m.in. członkowie wspólnoty modlitewnej, tutejsi mieszkańcy, parafianie i goście. Zaraz po powitaniu, poetka andrychowska Emilia Berndsen odczytała wiersz napisany na okoliczność przybycia pasterza, a potem wspólnie odśpiewano pieśń religijną dedykowaną Matce Bożej Podgórskiej. Wraz z Ordynariuszem zgromadzeni odmówili modlitwę różańcową do Matki Bożej, po czym bp T. Rakoczy wygłosił krótkie przemówienie, w którym podkreślił, jak drogie jego sercu są otwarte dla wszystkich kaplice, położone przy traktach, wśród łąk lub w przydomowych ogrodach. Następnie hierarcha wyraził zgodę, aby nadać kapliczce tytuł siedziby Matki uzdrowicielki chorych. W ten sposób uhonorowano intencje budowniczych kapliczki, która powstała jako wotum dziękczynne za uzdrowienie z ciężkiej i zdaniem lekarzy nieuleczalnej choroby raka. Przy tej okazji nie zabrakło łez wzruszenia, a zarazem satysfakcji, że praca włożona w zbudowanie kapliczki nie poszły na marne.
Najbliższe uroczystości pod kapliczką na Podgórskiej w Andrychowie zaplanowane są na 8 września. W październiku stałymi porami zarezerwowanymi na wieczorne modlitwy będzie godz. 17 w każdy wtorek i piątek. Dodatkowe informacje o uroczystościach można otrzymać pod numerem telefonu (660) 453 492.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Krzyż przy drodze. Figura na rozdrożu. Znak wiary wpisany w krajobraz. We Francji, gdzie przez dekady symbole chrześcijańskie znikały z przestrzeni publicznej, rodzi się cichy, ale wyraźny ruch odnowy. „The Catholic Herald” opisuje działalność organizacji SOS Calvaires, która przywraca krzyże i kapliczki, przez stulecia kształtujące duchową tożsamość Francji.
Już w XVIII wieku św. Ludwik Maria Grignion de Montfort zachęcał wiernych, by francuską wieś ozdabiały przydrożne kalwarie – wizerunki Chrystusa ukrzyżowanego. Przedrewolucyjna Francja odpowiedziała na to wezwanie z entuzjazmem. Krzyże pojawiły się na skrzyżowaniach dróg, przy wejściach do wiosek i wzdłuż ścieżek, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
