Reklama

Pod górkę

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Opowieści o książkach związanych rzemykiem lub paskiem czy o tenisówkach bielonych kredą na rozpoczęcie roku szkolnego brzmiały w moim dzieciństwie zupełnie archaicznie. Właściwie często kołatały się jak wyrzut, bo przecież my mieliśmy wszystko: wieczne pióra, kolorowe tornistry, „juniorki”. Kałamarze wychodziły z obiegu, a wokoło piękniały nie tak dawno z wielką pompą otwierane „tysiąclatki”. Można je było rozróżnić wśród dość monotonnego krajobrazu; duże jasne okna, jasne elewacje, sztandary, ciągle oblegane sportowe boiska i bieżnie. Przyjmowały imiona, które były swoistym znakiem czasów. Moja stanęła niedaleko bloku, w którym mieszkałam, i nosiła imię słynnego radzieckiego kosmonauty. Wszyscy go znaliśmy, jego drogę życiową, osiągnięcia, organizowane były akademie na jego cześć. Po latach, kiedy większość „tysiąclatek” zmieniało swych patronów, nasza szkoła zmieniła się w bezimienną szkołę sportową…
Coś w tym jest, że opowieści starszego pokolenia zawsze mają wprawiać w zakłopotanie. Powodują, że czujemy się od razu na straconej pozycji. Jak bowiem mamy się równać z kimś, kto na starcie miał o wiele gorzej, jak to się mówi „pod górkę”, o wszystko musiał się starać i walczyć własnymi siłami. Nic nie przyszło mu łatwo i proszę, jak wiele osiągnął! A nawet jeśli nie osiągnął, to ma na to doskonałe wyjaśnienie: nie było warunków, trzeba było wcześnie pracować, aby np. rodzeństwo mogło się uczyć, by pomóc matce… Z takimi argumentami nigdy nie można rywalizować, kiedy ma się czysty kołnierzyk przy fartuszku i ogromne wysiłki rodziców, żeby mieć jak najlepsze warunki do nauki, skończyć studia, mieć dobrą pracę. Postawa naszych rodziców zawsze wskazuje, że gdyby każde z nich otrzymało takie warunki i miało takie możliwości, jak my, z pewnością wykorzystaliby je w stu procentach i zawojowaliby świat. Niestety, oni nie mieli takiej szansy, w latach ich młodości było znacznie trudniej, na naszym jednak miejscu…
Pamiętam jak moja mama opowiedziała mi sytuację ze swoich szkolnych lat, kiedy to nauczyciel przyłapał ją na czytaniu „Bezgrzesznych lat” Kornela Makuszyńskiego podczas lekcji. Nie ukarał jej, dlatego że właśnie tę książkę czytała. Nawet ją pochwalił. Poczułam się wtedy przez to mniej dojrzałą istotą, bo czytałam książki Stanisława Lema… Dużo później, stając przed młodszym pokoleniem, zrozumiałam, że tak właśnie ma być, bo każdy wiek ma swoje prawa i każda epoka.
Moje lata szkolne - z wiecznym piórem, kolorowym tornistrem, szkołą tysiąclatką i białym kołnierzykiem przy fartuszku - są dla dzisiejszej młodzieży światem zupełnie archaicznym. Śmiesznym i zwyczajnie nierealnym. Podobnie jak dla mojego pokolenia trudna do wyobrażenia była rzeczywistość II wojny światowej, z którą bądź co bądź byliśmy oswojeni, tak dla dzisiejszej młodzieży niewyobrażalny jest świat bez Internetu, nie mówiąc o komputerze. Moi rówieśnicy nie są wolni od mentorskiego tonu, podobnego do tego, jakiego nie znosili u swoich rodziców: mnie było gorzej, ty masz wszystko. I my dziś doskonale radzimy sobie z prezentowaniem im ich własnej sytuacji; łatwego dostępu do wszystkiego, przede wszystkim do wiedzy. Celowo bądź nie, pokazujemy, że są gorsi, że my wiedzielibyśmy, jaki użytek zrobić z takich możliwości, chociaż niestety, nie na nas to padło. My mieliśmy gorzej: kilka uczelni na cały kraj, ciężkie egzaminy, żadnych ulg…
I ani się obejrzymy, w przedziwny sposób wraca sytuacja sprzed wielu lat. Tyle że to nie my jesteśmy tymi, którzy muszą do końca wysłuchać przemówienia, ale tymi, którzy dawno zapomnieli, jak trudno jest być młodym, dorastającym człowiekiem. A on jest przecież taki sam jak kiedyś my i jeszcze wcześniej nasi rodzice. To się nie zmienia. Zmieniają się tylko realia, w których ten dojrzewający człowiek musi się odnaleźć. I tylko my mamy szansę go przez ten czas mądrze przeprowadzić, a przynajmniej mu pomóc, żeby się nie pogubił. A czasy są naprawdę coraz trudniejsze, także dla młodych i tych najmłodszych, przed którymi każdy kolejny rok szkolny wiąże się z nieustannymi napięciami, wymaganiami. On musi im sprostać. Patrząc na tego nawet najbardziej niesfornego, przypomnijmy sobie siebie sprzed lat. My mieliśmy łatwiej.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Wacław Depo: Maryjność jest siłą polskiego katolicyzmu

2026-11-19 10:31

[ TEMATY ]

Polska

Polska

abp Wacław Depo

katolicyzm

maryjność

Karol Porwich/Niedziela

Abp Wacław Depo

Abp Wacław Depo

Jasna Góra jest dla nas miejscem rachunku sumienia, w którym odbija się zarówno rzeczywistość religijnych zawierzeń, jak i przemian politycznych. Tutaj nie tylko czuliśmy się wolni, ale uczyliśmy się wolności - powiedział abp Wacław Depo, metropolita częstochowski. W rozmowie o modlitwie za ojczyznę, znaczeniu Jasnogórskich Ślubów Narodu i roli Maryi w życiu Kościoła podkreślił, że źródłem siły polskiego katolicyzmu pozostaje maryjna pobożność, prowadząca do Chrystusa.

CZYTAJ DALEJ

W niedzielę lokalne ŚDM, Papież spotka się z młodymi w sobotę

2026-11-19 18:23

[ TEMATY ]

Włochy

ŚDM

Papież Leon XIV

@Vatican Media

Papież podczas czuwania z młodymi w Argentynie

Papież podczas czuwania z młodymi w Argentynie

W przyszłą niedzielę we wszystkich diecezjach będzie obchodzony na szczeblu lokalnym Światowy Dzień Młodzieży. Młodzi z regionu Lacjum spotkają się z Papieżem już w sobotę 21 listopada. Leon XIV odpowie na pytania pięciorga młodych.

O wydarzeniu informuje Episkopat Włoch. Spotkanie odbędzie się w Auli Pawła VI. Weźmie w nim udział 6 tys. osób. Młodzi wysłuchają rozważania bp. Maura Parmeggianiego, odpowiedzialnego we włoskim episkopacie za duszpasterstwo młodzieży, oraz siedmiu świadectw.
CZYTAJ DALEJ

Brytyjscy katolicy łączą wiarę z konkretnymi uczynkami

2026-11-19 20:17

[ TEMATY ]

wiara

Brytyjczycy

@Vatican Media

Duszpasterstwo Polskiej Misji Katolickiej w Galles

Duszpasterstwo Polskiej Misji Katolickiej w Galles

Brytyjska organizacja ucząca katolików fundraisingu wskazuje, że wiara nie może już być traktowana jedynie jako dziedzictwo kulturowe. Potrzebuje świadomej formacji i konkretnych wyborów. Także finansowych.

Czy nasze pieniądze świadczą o naszej wierze? To pytanie stawia John Green, przewodniczący Catholics in Fundraising, komentując watykański dokument „Venite ad me”, poświęcony przekazywaniu wiary we współczesnym świecie. W wypowiedzi dla brytyjskiego tygodnika „The Tablet” wskazuje na potrzebę świadomej formacji chrześcijan także w dziedzinie gospodarowania pieniędzmi.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję