Ojcowie najczęściej podjeżdżają samochodami niedaleko wejścia. Uchylają drzwiczki, z których wypada malec, a ten sam już dalej biegnie do furtki. Ogląda się na tatę, który jeśli jeszcze nie odjechał, to wesoło macha ręką na pożegnanie przez uchylone okno auta. Potem wóz zawraca z piskiem opon i znika za zakrętem.
Matki przeważnie bardzo się spieszą. Ciągną za sobą chłopca czy dziewczynkę, dzieci zaś wloką się jak na skazanie. Mamy popędzają kapryszące dzieci, bo praca czeka. Wchodzą razem z synem lub córką do przedszkola albo podprowadzają dzieci pod drzwi. Potem już same wracają i pospiesznie biegną do tramwaju lub autobusu.
Najspokojniej jest z babcią - nawet krok jest podobny i nie trzeba podbiegać. Idą z nią, rozmawiają, babcia jeszcze na koniec poucza, co mają robić. Czyli - ładnie zjeść obiadek, nie zgubić rękawiczek na spacerze, a najważniejsze to nie spocić się. Pożegnalne buziaczki nie mają końca.
Mieszkam naprzeciwko przedszkola i codziennie widzę to już od samego rana. Idąc rano do pracy, mijam całe grupy odprowadzaczy. Niejeden raz ta droga okraszona jest łzami dziecka, małe twarzyczki przeważnie są smutne i wcale nie słychać przy tym wesołych głosów czy radosnych pokrzykiwań. Może raczej tak bywa w drugą stronę, gdy już wracają do domu, ale to widuję rzadziej, bo sama wracam jeszcze później. Dzieci w przedszkolach spędzają czasami więcej czasu niż ich rodzice w pracy...
Już od dawna chciałam opisać te scenki, i wreszcie gdy się do tego zabrałam, życie codziennie dopisuje ciąg dalszy. Nie będę się nad tym rozwodziła, bo sprawy te są bardzo bolesne i po niejednej jeszcze długo nie będziemy mogli otrząsnąć się ze zdumienia i przerażenia. Tak, tak, maltretowanie dzieci to teraz temat powszedni, media pełne są opisów skutków tych patologii. Tylko jakoś nie słychać, by tak samo często sięgano do korzeni tego zjawiska.
Wróćmy jednak do tematu. A więc - na wsi jest to mniej widoczne, ale w miastach przedszkola są instytucjami powszechnymi prawie tak jak szkoły. Do zerówki chodzą prawie wszystkie dzieci - faktycznie więc obowiązek szkolny zaczyna się od sześciu lat.
W przedszkolu realizowany jest program edukacyjno-wychowawczy. Spotkania na Dzień Mamy lub Babci - to prawdziwy pokaz śpiewu i tańca. Ślady postępów widoczne są też na tablicach przy wejściu - rysunki i prace plastyczne zdobią ściany poczekalni i każdy rodzic obowiązkowo wyszukuje dzieła swojej pociechy, chwali je i zachwyca się. Na ścianach tamże wisi program zajęć, różne ogłoszenia dyrekcji przedszkola oraz - jadłospis. Gdy przyjdzie się nieco wcześniej, można zobaczyć w rękach dziecka kanapkę z pasztetem czy kawałek ciasta lub jabłko. To podwieczorek.
Czy ktoś zauważył, czym pachnie w przedszkolu? Czy to jest zapach dziecinnego pokoju, mleka, umazanej buzi, słodkiego dziecięcego ciałka? Nie! Jest to zapach garkuchni, wiadra i mokrego mopu oraz wielu skarpetek. I choć wychowawczynie są wspaniałymi opiekunkami, to - czy tak pachnie szczęśliwe dzieciństwo?