W upalny sobotni poranek 15 czerwca br. w łódzkiej archikatedrze odbyła się uroczystość święceń diakonatu. Posługę diakona, której udzielił bp Adam Lepa, przyjęło czterech alumnów piątego roku z Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi: Waldemar Bartocha, Marcin Kołacz, Przemysław Szewczyk i Jacek Wojciechowski.

W słowie wprowadzającym do Liturgii Ksiądz Biskup zaapelował do wszystkich zgromadzonych, aby otoczyli przyszłych diakonów, a szczególnie ich posługę modlitwą i sercem. Bezpośrednio po Ewangelii rozpoczął się dialog rektora WSD w Łodzi - ks. dr. Janusza Lewandowicza z Księdzem Biskupem, który wybrał czterech "bohaterów" tejże uroczystości do stanu diakonatu. Po nim nastąpiła homilia.

Biskup Adam zwrócił uwagę na fakt, że diakon to pierwszy stopień do kapłaństwa. Co więcej; diakonat to misja. Fundamentem tej posługi i zarazem misji jest służba Prawdzie. Ksiądz Biskup odwołując się do następujących słów, wypowiadanych w czasie święceń, kiedy diakoni z rąk biskupa otrzymują Ewangelię: wierz w to, czego będziesz nauczał; nauczaj tego, w co wierzysz i pełnij to, czego będziesz nauczał, podkreślił, że dotyczą one zarówno wewnętrznej prawdy diakona i kapłana, jak i stanowią swego rodzaju pouczenie i ostrzeżenie. Nauczanie diakona bowiem musi iść w parze i splatać się z jego postępowaniem. Jeżeli diakon jest sługą Prawdy, to w jego codziennym świadectwie przynależności do Chrystusa nie może być miejsca dla iluzji czy duchowego rozdźwięku. Zdaniem Biskupa Adama, we współczesnym świecie swoje negatywne piętno coraz częściej i wyraźniej odciska iluzja. Iluzja natomiast to wykrzywienie prawdy, to postawa antyewangeliczna. Jej obecność nie omija także życia kapłańskiego. Szatanowi, który jest mistrzem rozmywania rzeczywistości, bardzo zależy, aby również - a może i przede wszystkim - kapłanów czy tych, którzy się do kapłaństwa przygotowują, zwieść ze szlaku do Świętości. Dlatego wszelką pokusę ubiera on w szaty iluzji. Stąd podstawowym zadaniem diakona jest prowadzenie człowieka do Prawdy - wskazywanie granicy dzielącej Prawdę od iluzji.

Po homilii czterej alumni piątego roku złożyli na ręce Księdza Biskupa przyrzeczenie dochowania celibatu, który jest wewnętrznym znakiem całkowitego oddania się Panu Bogu ze względu na Królestwo Boże. Wyrazem czci i posłuszeństwa wobec Księdza Arcybiskupa oraz znakiem włączenia przyszłych diakonów do prezbiterium archidiecezjalnego był gest złożenia przez święconych akolitów swoich rąk w dłoniach Księdza Biskupa. Następnie święceni alumni położyli się krzyżem przed ołtarzem głównym, a wszyscy zgromadzeni rozpoczęli śpiew Litanii do Wszystkich Świętych, niejako kołacząc do Niebios w imieniu swoich święconych braci. Po Litanii Ksiądz Biskup w ciszy kładł swoje ręce na głowie wyświęcanych diakonów, po czym odmówił nad nimi modlitwę konsekracyjną. Niezwykle wzruszającym elementem Liturgii było nałożenie na wyświęcanych stuł i dalmatyk - towarzyszyły temu słowa pieśni śpiewanej przez Scholę Liturgiczną WSD w Łodzi: Nie bójcie się żyć dla Miłości, dla tej Miłości warto żyć!

Obrzęd święceń zakończył wręczenie przez Biskupa Adama każdemu z diakonów Ewangelii oraz pocałunek pokoju. Nastąpił ciąg dalszy Mszy św., w której już nowo wyświęceni diakoni posługiwali przy Stole Ciała i Krwi Pańskiej.

Po uroczystej Eucharystii czterej "świeżo upieczeni" diakoni pozostali pod archikatedrą, aby swoją radością podzielić się ze swymi rodzinami i znajomymi, którzy mieli dla nich mnóstwo ciepłych i serdecznych słów "kropionych" łzami.