W „Niedzieli” nr 43. z 28 października 2007 r. zamieściliśmy artykuł Barbary Mierzejewskiej zatytułowany „Władysław Zachariasiewicz - człowiek legenda”, w którym zaprezentowaliśmy sylwetkę tego znanego działacza polonijnego, człowieka niezwykle zasłużonego dla Polski i Polonii, przy tym pełnego optymizmu, z uśmiechem pokonującego życiowe trudności. Słowa te znalazły pełne potwierdzenie w serdecznym liście, który otrzymaliśmy od p. Władysława Zachariasiewicza. Opisuje on wielkie wzruszenie, jakim była dla niego lektura tego numeru „Niedzieli”, a także prostuje - z wielką skromnością i zrozumieniem - pewne nieścisłości, jakie znalazły się w artykule, oraz uzupełnia niektóre informacje. Pan Zachariasiewicz wyjaśnia, że ludzie często mylą Koła Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II z Fundacją jako taką. Fundacja, która przejęła Dom Polski przy Via Cassia pod Rzymem, została powołana do życia dekretem Jana Pawła II z 7 grudnia 1981 r., z siedzibą w Watykanie, a miejscem administracyjnym w Domu Jana Pawła II na Via Cassia. Koła Przyjaciół zostały zorganizowane później w różnych miejscach dla realizacji wielu celów programowych Fundacji i jej finansowego wsparcia.
Pan Zachariasiewicz przypomina w swojej korespondencji o. Kazimierza Przydatka, jezuitę, który przez wiele lat kierował ośrodkiem pomocy dla polskich pielgrzymów w Rzymie. To właśnie o. Przydatek zainspirował pana Zachariasiewicza do akcji na rzecz Domu Jana Pawła II. Później wielokrotnie przemierzał on Atlantyk, zaangażowany w tę akcję.
Pan Zachariasiewicz w swoim uzupełnieniu pisze, że Dom Polski przy Via Cassia pod Rzymem zawsze nazywa „pięknym zakątkiem polskiej ziemi pod włoskim niebem”.
Lektura listu i dzięki temu jeszcze bliższe poznanie p. Zachariasiewicza - to dla nas prawdziwa radość. Przykro nam z powodu nieścisłości, które znalazły się w tekście. Pana Władysława Zachariasiewicza i naszych Czytelników serdecznie przepraszamy.
14 września Kościół w sposób szczególny czci Chrystusowy Krzyż, narzędzie męczeństwa, ale i hańby oraz pogardy w antycznym świecie.
W 324 r. matka cesarza Konstantyna - Helena, wówczas 78-letnia już kobieta, wyrusza celem ekspiacji za uczynki syna do Ziemi Świętej. Ówczesny biskup Jerozolimy - Makary - miał okazję rozmawiać z cesarzem o sytuacji, w jakiej znajdowały się święte miejsca i nakłaniał go do podjęcia na tych terenach prac badawczych. Na miejscu dawnej Jerozolimy po zburzeniu przez cesarza Hadriana w 135 r. Świątyni Jerozolimskiej powstała Aelia Capitolina. W miejscu Świętego Grobu powstała świątynia Jowisza Kapitolińskiego. Autor Historii Kościoła Euzebiusz z Cezarei mówi, iż po przybyciu na miejsce cesarzowa Helena kazała zwołać komisję, w skład której weszli kapłani i archeologowie w celu zakreślenia dokładnego planu prac wykopaliskowych. Szczęśliwie zachowane dokumenty w pewnej żydowskiej rodzinie pozwoliły na ustalenie topografii Jerozolimy przed jej zburzeniem. Koszty robót nie grały roli - Konstantyn dostarczył na te cele ogromne sumy pieniędzy. Po kilku tygodniach prac ukazał się wreszcie garb Kalwarii i grota grobu Chrystusa. Wzruszenie ogarnęło wszystkich. W częściowo zasypanym rowie odnaleziono trzy krzyże. Biskup Makary modlił się o możność poznania, na którym krzyżu Zbawiciel dokonał żywota. Podobno przyniesiono umierającą niewiastę, którą dotknięto drzewem krzyża. Przy trzecim dotknięciu kobieta wstała. Wiadomość dotarła do Konstantyna, który każe wybudować na świętym miejscu bazylikę. 14 września 335 r. odbyło się uroczyste poświęcenie i przekazanie miejscowemu biskupowi bazyliki, do której wniesiono relikwie Krzyża. Obecna Bazylika Grobu Świętego wybudowana przez krzyżowców zajmuje miejsce trzech budowli wzniesionych przez Helenę: kościoła na cześć Męki Pańskiej, na cześć Krzyża i Grobu Świętego.
Krzyż nie jest znakiem przegranej. Jest znakiem miłości, która poszła do końca. To na nim Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka. Dlatego 14 września Kościół zatrzymuje się przy tajemnicy Krzyża i przypomina, że to, co po ludzku wygląda na klęskę, w Chrystusie może stać się drogą do życia. Przez dziewięć dni chcemy przybliżać się do Krzyża nie tylko myślą, ale przede wszystkim własnym życiem. Każdego dnia zatrzymamy się przy innej tajemnicy: miłości, cierpieniu, przebaczeniu, nadziei, samotności, wierze, wspólnocie i zaufaniu.
Zacznijmy tę modlitwę 5 września, aby 14 września stanąć razem pod Krzyżem Chrystusa.
Kolejny już raz warsztaty muzyczne "Chwała Bogu", jakie odbyły się w parafii Zebrzydowa, której proboszczem jest ks. Jacek Saładucha, pokazały, że taka forma kształtowania talentów muzycznych ma wielki sens.
W warsztatach wzięło udział ponad 150 osób śpiewających i grających na różnych instrumentach, które pogłębiały swoje umiejętności pod okiem znakomitych muzyków: z rodziny Pospieszalskich, Leopolda Twardowskiego, Anny Szaji, Marty Meruszki, Marka Łętowskiego, Witolda Górala, Daniela Pomorskiego, Małgorzaty Komorowskiej, Haliny Bałackiej-Kłak i Bogusława Kłak. W tym roku był też gość specjalny – Krystian Adam Krzeszowiak rodem z Jawora, który przyjechał specjalnie na te warsztaty z Sardynii. Krystian Krzeszowiak to wybitny, światowej sławy tenor operowy, który występuje na największych scenach światowych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
